Water wordt weer wijn

Vorige week woensdag reed ik met een avondzonnetje in mijn rug en een zonnebril op mijn hoofd over de snelweg. ‘Blijf thuis!’ riepen de matrixborden mij dwingend toe. Omdat ik vriendlief ging ophalen reed ik echter verder van huis. Het voelde een beetje fout, op de snelweg zijn. Bijna spannend. We leven in een gekke tijd, daar zijn we het intussen wel over eens. Normaal is het zeker niet. Terwijl ik daar zo over mijmerde kwam dit lied voorbij: Water wordt weer wijn.

Dit feestje is niet over
Ook al is ’t TL licht aan
Is de bar al lang gesloten
En de band naar huis gegaan

Het feestje is niet over? Nou, het feestje hier in Nederland is heel zeker over. Bands treden niet op en bars zijn per definitie gesloten. De kleur van het TL licht beschijnt ons dagelijks: de harde realiteit. Daar in de auto trok mijn gezicht een moeizame grimas.

Lees verder

Bloesem

bloesem 2

Elke herfst verliest de boom haar bladeren. Eerst nog in schitterende kleuren, later vervormen deze zich tot een vieze bruine brij op de stoep. Elke winter lijkt ze al haar pracht en praal verloren te zijn. Een mistroostig beeld in de toch al wat kille tijd.

Elke winter lijkt ze dood. Maar elke lente blijkt het tegendeel weer als de kleine knoppen uitgroeien tot weelderige roze bloemen. Als de eerst nog kale takken zachtjes buigen onder het vederlichte gewicht van de bloesems. Het mistroostige beeld verdwijnt en biedt ruimte aan hét beeld van het voorjaar, bloeiend, groeiend, levend. Na verloop van tijd dwarrelen de roze blaadjes naar beneden en vullen grotere, groene bladeren de boom weer. Lees verder

Stille week

ik ruik de regen

Deze stille week lijkt al weken te duren. Het coronavirus heeft ons allemaal in de greep, het leven staat grotendeels stil. Hoewel de natuur haar nieuwe stekjes op laat komen als… ja, als de natuur in de lente, blijven we krampachtig om ons heen kijken als we buiten lopen. Echt genieten lijkt bijna een misdaad, want het is heel ernstig gesteld met onze wereld op dit moment.

De regen drupte net op de ruiten na twee heerlijk warme en zonnige dagen. De stille week voor Pasen is nu echt begonnen. De veertigdagentijd had nog nooit zoveel ruimte voor bezinning, zonder stage en fysieke schooldagen, zonder bezoek en feestjes. Toch blijft de stilte moeilijk te vinden. Toch blijkt God zoeken zelfs als men alle tijd van de wereld heeft best lastig.

Ik ben binnen gebleven. Niemand wil in deze tijd extra zijn best doen om verkouden te worden. Lees verder

Besef

Tijdens de dienst nemen de kinderen van de zondagschool afscheid. ‘Deze kinderen zaten er nog niet eens op toen ik eraf ging!’ fluistert Matthias in mijn oor. Ik glimlach. Zo’n momentje had ik afgelopen kerst ook, toen er bij mij in de kerk afscheid genomen werd. Ik herinner me nog goed dat ik daar stond. Oh, wat was ik blij dat ik eraf was. Klaar met de teksten leren en het elke zondag stilzitten. Terugkijkend ben ik het er nog steeds mee eens dat de timing niet zo praktisch is, na een lange dienst nog een uur stil moeten zitten – onmogelijk als kind zijnde. En toch, wist ik toen maar hoe waardevol het was.

Op die zondagsschool volgde catechisatie en zo werd het uurtje op zondag na de dienst verplaatst naar de dinsdagavond. Dezelfde mensen, nog steeds teksten leren, nog steeds best wat stilzitten. En pff, wat was ik blij toen ik na heel wat jaar ook daar klaar was. Er waren echt wel leuke avonden hoor, maar my goodness, ook wel heel veel gezemel en langdradigheid. Lees verder

Wat was er mis met mij?

Mijn fietstocht bracht me naar het station. En mijn jurkje was lang genoeg. Echt. Soms twijfel je daarover. Vooral als je van die lange benen hebt als ik, dan is een jurkje nog wel eens aan de korte kant. Maar deze kwam netjes tot mijn knieën. Sloot ook hoog. Was niks mis mee, toch? Jij vond het wel nodig om vanuit je geopende raam en voor het rode stoplicht met een respectloze blik mij na te roepen. Aan de andere kant van de weg fietste ik snel door, en zuchtte eens diep. Lees verder

Of nog net niet

Als je de gordijnen
Van je hart openschuift
Om het licht van de morgen
Binnen te laten schijnen

Als je – heel voorzichtig
Je schouders strekt
Om de angst van zo even
Te laten verdwijnen

Als je de druppels
Van je wangen veegt
Als je zachtjes lacht
Door de schemer heen ziet

Of als het nog donker
Als je ineengedoken
En je wangen nog nat
Als alles nog net niet

Dan zal Ik naast je staan

Cadeautje

Omdat ik mijn Propedeuse een paar weken geleden heb behaald, vond ik dat ik een cadeautje verdiende. Maar ja, wat dan? Ondertussen is de 40 dagen tijd weer begonnen, en ik besloot mijn cadeautje aan mezelf te koppelen aan deze tijd richting Pasen. Daarom bestelde ik een heleboel kaartjes bij lifeprints.nl . En ooooh wat zijn die móói! Een impressie van mijn bestelling en wat ik daarmee ga doen ;-)!

Lees verder