Stiftgedicht

‘Waarom maak je boeken onbruikbaar?!’  Hij klonk enigszins verontwaardigd. Ik glimlachte. Onbruikbaar? Ik beschouw mezelf wel een beetje als redder van dit boek. Want wie weet wat er mee was gebeurd als ik ‘m niet van de rommelmarkttafel had geplukt? Toegeven, de enige reden was de titel, want Voor jou prik ik de wolken door klinkt nou eenmaal vrij poëtisch. Volgens mij is het verhaal een zoetsappig drama dat vast goed afloopt. Maar eigenlijk interesseert dat verhaal mij niet zo. Sterker nog, ik streep een groot deel ervan weg. Een kijkje in mijn stiftgedichtjes!20170224_134411

“Als ik eerlijk moet zijn kan ik zo spontaan zeggen dat we nooit wildvreemden geweest zijn”

20170224_134335

“Omdat ze behoorlijk opgewekt bij hun begroeting
Omdat ze naast hem op de bank
Omdat het goed past
Daarom muziek in zijn lachende hart”

20170224_132730

“In de wildernis van mooie uren had ze met haar spontane blijken van genegenheid bepaalde gevoelens in hem geraakt”

Liefs,
Rianne

Geplaatst in Gedichten, DIY | Tags: , | 1 reactie

Zoals altijd

Ik fietste door een donker bos, en de lucht voelde even alsof het een zomeravond was. En dat klónk gewoon als een verhaaltje. Dus daar dacht ik de laatste kilometers van mijn fietstocht over na, en toen kwam dit eruit:

De lucht voelt alsof het een zomeravond is, maar het is pas half februari. Gek, als je bedenkt dat er vorige week nog sneeuw lag. We fietsen door het donkere bos alsof we achterna gezeten worden. Op dat ene kraakje in zijn fiets na, is het stil. Mijn hart klopt als een bezetene in mijn keel en voor de zoveelste keer scheld ik mezelf de huid vol omdat ik geen conditie heb. Normaal gesproken zou ik nu mijn hand op zijn arm leggen. Dan zou hij een cynische opmerking over mijn gehijg maken en me vervolgens zonder klagen voorttrekken. Maar vandaag is niet normaal gesproken. Vandaag is alles behalve normaal gesproken. Ondanks de zachtheid die in de lucht, kruipt er een rilling over mijn rug. Ik haat dat nare gevoel dat tussen ons in hangt. Pas als de t-splitsing in zicht is, doorbreekt hij de stilte. ‘Christine…’ Er ontsnapt een zucht aan mijn lippen. ‘Ja?’ Maar hij praat niet verder. Als we bijna bij de splitsing zijn, gaan we langzamer fietsen, zoals altijd. En onder de lantaarnpaal staan we stil, zoals altijd. Zijn voet op het paaltje, ik leunend op mijn stuur. Zoals altijd. Zijn blik is gericht op zijn voorlamp, en hoe doordringend ik hem ook aan probeer te kijken, hij kijkt niet terug. Na een paar minuten zet ik rechtervoet behoedzaam op mijn trapper. ‘Ik ga.’ Mijn stem trilt een klein beetje. Hij knikt. Zijn ogen vangen een klein moment de mijne, en kijken dan weer terug naar waar ze waren. Ik til uit gewoonte mijn arm op om hem een knuffel te geven, maar laat die vervolgens weer op mijn stuur vallen. Dan begin ik te trappen. Ik voel zijn ogen in mijn rug, zoals altijd. Maar toch zo anders dan normaal gesproken.

Liefs,
Rianne

Geplaatst in Geen categorie, Verhalend | Tags: , , , | 1 reactie

Nog even over de liefde…

Februari is alweer bijna twee weken onderweg, en dat betekent dat Valentijnsdag voor de deur staat. Ik word er wel blij van, van die liefde. Van de stelletjes die hier en daar ontstaan op school. Van die vriendin die zo begint te stralen als ik haar vertel dat haar vriendje écht leuk is. Van die vriend die uit het niks heel gelukkig laat vallen: ‘oh en ik heb een vriendin!’ Van dat stel dat hand in hand fietst (en bijna omvalt)… leuk.

Daarom een paar gedichtjes uit mijn liefboek, zo net voor de 14e februari. Omdat de liefde zo mooi is. Voor op het kaartje van je geliefde. Of je beste vriendin, vader, opa, tante, neef…. Die je trouwens met een lippenstift kus gratis kunt versturen, hoe leuk is dat van PostNL! Check hier de voorwaarden :) Lees verder

Geplaatst in Gedichten, Life | Tags: , , | 1 reactie

Onbetaalbaar – deel 2

20170205_143202Zouden ze het weten?
Vorig week was ik met school een dagje in Amsterdam. De stad waar je je binnen een minuut van midden in de winkelstraat naar midden op de wallen hebt verplaatst. Als je het over een thema als ongerechtigheid hebt, is dat the place to be. Samen met een gids van Tot Heil Des Volks gingen we op zoek naar Jezus in de stad. Zoeken naar Jezus op zo’n donkere plek. Daar wordt een mens stil van.
Terwijl we daar zo liepen, bleef er één vraag door mijn hoofd rondspoken. Zouden ze het weten? Dat ze veel meer waard zijn dan die luttele euro’s die achtergelaten worden? Zouden ze weten dat ze onbetaalbaar zijn? Ik ben bang dat veel vrouwen daar achter de ramen dat niet meer weten. Waardeloos – of in elk geval niet meer dan wat er voor hun lichaam betaald wordt. Het raakt me. Lees verder

Geplaatst in Life | Tags: , | 3 reacties

Onbetaalbaar – deel 1

Ik ben gebroken en gescheurd
hier een vlekje, daar een kras
ik ben beschadigd en vernield
klem gister nog zo stevig vast

Ik roep te hard, ik praat te veel
te aanwezig, te dichtbij
ik struikel en ik dwarrel
kinderachtig en overblij

Ik ben te zwaar in mijn gedachten
mijn lichaam niet maatje model
ik misluk, ik zak, ik stuk
te dramatisch en lief te snel

Ik stel onjuiste prioriteiten
ik vergeet, ik mis, ik faal
ik zoek me op, ik raak me kwijt
maar ik, ik ben onbetaalbaar

En dan ben jij met je gebreken
met je fouten, je saai, je abnormaal
en je verborgen, je bekeken
ja ook jij bent onbetaalbaar


‘Deel 1’, dat suggereert dat er een ‘deel twee’ is. Klopt. Binnenkort. (Oee cliffhanger!)

Liefs,
Rianne

Geplaatst in Gedichten, Life | Tags: , | 1 reactie

Het word beter

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: mijn Nederlands is niet zo geweldig als ik zou willen. Ik ben in staat om de spelfout in de titel te maken. Doe dat dan ook wel eens. De kans is aanwezig dat jij dit allang wist. Omdat je die domme fouten regelmatig knarsetandend onder ogen ziet, bijvoorbeeld. Sorry.

Ik doe mijn best, écht. En ik ben er ook zeker van overtuigd dat er vooruitgang geboekt wordt. Al weet ik helaas ook dat meerdere bronnen voorgaande zin kunnen ontkrachten. Maar geloof me, ik begin ze te zien. Meestal helaas nog geruime tijd na het versturen van een appje of het plaatsen van een blogje. Je hebt wat (bakken vol) geduld en een beetje (heel veel) vertrouwen nodig, maar het wordt ooit beter. Lees verder

Geplaatst in Life | Tags: , | 1 reactie

Niet zo koud

‘Het is niet zo koud als het lijkt hoor!’ zei hij, terwijl hij op de thermometer keek. ‘Niet zo koud? Hoe verzint hij het.’ mompel ik als ik even later de straat uit fiets en mijn tenen langzaam blauw voel worden. Hij stapt straks in zijn auto (met verwarming), om vervolgens bij zijn werk te parkeren en naar binnen te gaan. Twintig meter in -4 in plaats van twintig kilometer. Een vlaag van zelfmedelijden doet me rillen. Dat kan ook best de kou zijn trouwens. Ik houd eigenlijk alleen van winter als ik de deur niet uit hoef. Als het nog lang zo koud blijft, dan… Zomaar wat gedachten tijdens een relatief frisse fietstocht:

Als het nog lang zo koud blijft, dan word ik kluizenaar. Zo eentje zonder sociaal leven die nooit haar huis verlaat. Boodschappen via jumbo.nl en dan gewoon de kachel en ik. Een warme relatie.
Als het nog lang zo koud blijft, dan word ik beroepsinbreker. Vooral voor de warme bivakmuts. En de handschoenen. Om geen vingerafdrukken achter te laten. Om warm te blijven.
Als het nog lang zo koud blijft, dan ga ik echt snel mijn rijbewijs halen. Lees verder

Geplaatst in Life | Tags: , , | 3 reacties

Dat witte shirt

De regen drupte genadeloos op haar blauwe uniform. Ze rilde, stak haar handen wat dieper in haar zakken. Dit deel van haar werk vond ze het ergst. Ze tuurde nog eens over de rand van de brug – niks te zien natuurlijk. Met een snelle blik over haar schouder zag ze dat haar collega Michiel haar wenkte. Maar ze negeerde hem. Ze moest en zou de vrouw vinden. Over niet al te lange tijd zouden de ramptoeristen en de cameraploegen arriveren, die zouden zich weinig aantrekken van de regen. Nog een stap verder, weer over de leuning kijken, weer niks te zien. Moedeloos werd ze er van. Het grijze water kolkte, maar het witte shirt van vrouw moest daar schril in afsteken. Waar was ze toch? Hoe ver kon ze afgedreven zijn in die luttele minuten die het haar team had gekost om bij de brug te komen? In de verte zag ze de lichtjes van de waterbrigade, en van over het land kwam een ambulance aanrijden. Ze voelde een hand op haar schouder. Lees verder

Geplaatst in Verhalend | Tags: , , | 4 reacties

Weer eens wat anders

Het is weer eens wat anders
dan een masker:
ik ben gewoon mijzelf

dan is jouw wereld bij mij veilig,
komt morgen straks wel weer
dan mag je spreken, zwijgen,
vergeten, net wat nodig is
net wat je ’t meeste mist

dan mag je thuis zijn,
kun je zo jezelf zijn
dat het pijn doet aan je ogen
want ik zie het: jij bent licht,
moet het alleen nog zelf geloven

dan ben ik gewoon mijzelf
en jij weer eens wat anders
dan jouw masker.


Liefs,
Rianne

Geplaatst in Gedichten | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Perspectief

Zoals in mijn vorige post te lezen was, heb ik de tijd tussen kerst en oud & nieuw op de HGJB Kerstconferentie doorgebracht. Brengt weer veel inspiratie! Daar hoop ik komende tijd af en toe wat over te schrijven, te beginnen bij vandaag. Onderstaand gedichtje ontstond tijdens een workshop op KC over faalangst/perfectionisme. Wij mensen zijn vaak geneigd om niet het beste in onszelf te zien. Vinden het misschien zelfs lastig om onszelf mooi te noemen, of om zomaar positief te zijn over wie we zijn. God kijkt ook naar ons. En geloof me, Hij ziet de goede dingen.

Perspectief:
Jij ziet je falen
Ik zie jouw kracht
Jij ziet je tranen
Ik jouw zorgend hart Lees verder

Geplaatst in Gedichten | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen