Open je voor Gods kracht

#LL3, Efeziërs 1:15-23

“Wanneer je Gods kracht en licht in de wereld wilt zien, vergeet dan de lichtschakelaar in je eigen hart niet aan God aan te bieden”

God is groot. Dat geloof ik. Hij is almachtig, krachtig. En dat begrijp ik soms niet helemaal. Dat is niet erg want Hij is God, als ik Hem volledig zou begrijpen zou ik ook God zijn, en die gedachte is te absurd voor woorden. Nee, God is veel groter. Maar die grootheid is soms lastig te zien in mijn leven, misschien herken je dat wel. Als controlefreak zijnde houd ik de touwtjes graag in eigen handen. Laat mij mijn eigen gevecht maar doen, mijn eigen boontjes doppen. Op mijn eigen spreekwoordelijke bek gaan. Vooral dat laatste. Als ik in mijn eentje aan de slag ga, gaat het lang niet altijd goed.

Lees verder

Focus

#LL2, Efeziërs 1:1-14

Vorige week werd ik verkouden. Op zich niet zo vreemd, ik ben dat ongeveer het halve najaar. Maar in deze coronatijden betekent verkouden zijn ineens thuis zitten en nog meer afstand houden dan normaal. Van dinsdagmiddag bellen, tot donderdagavond testen, tot zondagochtend pas een uitslag: ik werd super chagrijnig van al dat thuiszitten en de onzekerheid! Hoewel ik eigenlijk vrij zeker dacht te weten dat ik geen corona had (tsja als je vrij kort na een lange wandeling in de regen verkouden wordt…) sloeg de twijfel toch toe. En niet alleen de twijfel, ook een zekere boosheid. Want ik had zin om te werken en leuke dingen gepland in het weekend. Het kringthema van die dinsdag was super accuraat!

Lees verder

Ode aan Westbroek

Toen ik vanmiddag met een buik vol oma’s chocolaatjes naar huis wandelde, voorbijgangers groetend, genietend van de ondergaande zon op de kerk, toen bedacht ik me ineens dat ik best wel blij ben met ‘mijn’ dorpje. Ik woon intussen al meer dan 1000 dagen niet meer helemaal hier, en heb al minstens net zo vaak moeten uitleggen waar dat dorp van mij dan ongeveer ligt (‘nóóit van gehoord!’). Je zou zeggen dat ik intussen een beetje begin te ontwennen. Niets is minder waar, je kunt het meisje wel uit het dorp halen, maar het dorp uit het meisje… dat lukt hier niet zo goed. Daarom schreef ik maar eens ’n gedichtje. Over dat dorpje. Zoek zelf maar op google maps op waar het ligt ;-)

Lees verder

Licht Leven

#LL1

Stiekem ben ik best fan van het thema van mijn Bijbelkring dit jaar. Naast dat het lekker allitereert is het namelijk ook een thema waar je veel kanten mee op kunt. Samen met mijn lieve medekringleider en leuke kringleden duik ik komend jaar in dit thema, aan de hand van de brief aan de Efeziërs (met dank aan Eva voor een tof boekje!) en andere thema’s hopen we samen dichter naar God te groeien. En daar heb ik zin in!

Lees verder

Maar toch

Dezelfde oude schilderijen
op het nachtkastje hetzelfde boek
naast hetzelfde houten bed
maar toch, in een andere hoek

Dezelfde kopjes, schotels
dezelfde versleten stoel
dezelfde radio met muziek
maar toch, een ander gevoel

Dezelfde zwart-wit foto’s
op het kastje verspreid
dezelfde kleden en tafels
maar toch, een nieuwe eenzaamheid

De groene gordijnen hangen nog
maar dan voor nieuwe ramen
en zo was zij nog wel dezelfde
maar toch, een andere dame

Water wordt weer wijn

Vorige week woensdag reed ik met een avondzonnetje in mijn rug en een zonnebril op mijn hoofd over de snelweg. ‘Blijf thuis!’ riepen de matrixborden mij dwingend toe. Omdat ik vriendlief ging ophalen reed ik echter verder van huis. Het voelde een beetje fout, op de snelweg zijn. Bijna spannend. We leven in een gekke tijd, daar zijn we het intussen wel over eens. Normaal is het zeker niet. Terwijl ik daar zo over mijmerde kwam dit lied voorbij: Water wordt weer wijn.

Dit feestje is niet over
Ook al is ’t TL licht aan
Is de bar al lang gesloten
En de band naar huis gegaan

Het feestje is niet over? Nou, het feestje hier in Nederland is heel zeker over. Bands treden niet op en bars zijn per definitie gesloten. De kleur van het TL licht beschijnt ons dagelijks: de harde realiteit. Daar in de auto trok mijn gezicht een moeizame grimas.

Lees verder

Bloesem

bloesem 2

Elke herfst verliest de boom haar bladeren. Eerst nog in schitterende kleuren, later vervormen deze zich tot een vieze bruine brij op de stoep. Elke winter lijkt ze al haar pracht en praal verloren te zijn. Een mistroostig beeld in de toch al wat kille tijd.

Elke winter lijkt ze dood. Maar elke lente blijkt het tegendeel weer als de kleine knoppen uitgroeien tot weelderige roze bloemen. Als de eerst nog kale takken zachtjes buigen onder het vederlichte gewicht van de bloesems. Het mistroostige beeld verdwijnt en biedt ruimte aan hét beeld van het voorjaar, bloeiend, groeiend, levend. Na verloop van tijd dwarrelen de roze blaadjes naar beneden en vullen grotere, groene bladeren de boom weer. Lees verder

Stille week

ik ruik de regen

Deze stille week lijkt al weken te duren. Het coronavirus heeft ons allemaal in de greep, het leven staat grotendeels stil. Hoewel de natuur haar nieuwe stekjes op laat komen als… ja, als de natuur in de lente, blijven we krampachtig om ons heen kijken als we buiten lopen. Echt genieten lijkt bijna een misdaad, want het is heel ernstig gesteld met onze wereld op dit moment.

De regen drupte net op de ruiten na twee heerlijk warme en zonnige dagen. De stille week voor Pasen is nu echt begonnen. De veertigdagentijd had nog nooit zoveel ruimte voor bezinning, zonder stage en fysieke schooldagen, zonder bezoek en feestjes. Toch blijft de stilte moeilijk te vinden. Toch blijkt God zoeken zelfs als men alle tijd van de wereld heeft best lastig.

Ik ben binnen gebleven. Niemand wil in deze tijd extra zijn best doen om verkouden te worden. Lees verder