Pasen – Het tuintje in mijn hart

Pasen-bloementuin

Ik zit op mijn knieën in het tuintje van mijn hart. Zuchtend probeer ik wat onkruid weg te werken, maar het zit erg vast. ‘Kan Ik je helpen?’ een vriendelijke stem spreekt me aan. ‘Nee God, ik wil het graag zelf opruimen.’ Ik doe wat ik kan, maar het onkruid blijft zitten waar het zit. ‘Kan Ik je helpen?’ die stem weer. ‘Ja. Oké. Graag,’ zucht ik, ‘kom verder.’ Ik voel me meteen een stuk rustiger als Hij het onkruid uit de grond trekt en aan de kant gooit. ‘Ga je mee een stukje lopen?’ Ik laat me overeind trekken en samen lopen we door mijn bloementuintje. Ineens zie ik een schep voor mijn voeten liggen. Met die schep ben ik net nog aan de slag geweest. Maar dat hoeft God niet te weten. Met mijn voet schuif ik het ding aan de kant, hopend dat Hij het niet ziet. ‘Ik heb het al gezien hoor,’ ik bloos. ‘Wat probeerde je te begraven?’ ik word nog roder. ‘Een rotte vrucht…’ Beschaamt staar ik naar beneden als we verder lopen. Een stukje verder liggen verschillende tuingereedschappen op het pad. God raapt ze op. ‘Wat wilde je maken, dochter?’

‘een nieuw tuintje, een mooie,’ fluister ik, ‘maar het groeit nog niet echt.’ ‘Ik zie al weel wat groene puntjes.’ Antwoordt Hij, ‘Goed blijven verzorgen hoor!’ Dan komen we bij een veldje vol dorre bloemen. ‘Het is niet wat het lijkt, God,’ begin ik meteen, ‘ik geef ze echt wel water hoor.’ Het blijft stil. Hij is vast teleurgesteld in mij. Ik kijk naar mijn bemodderde kleren en ga dan op een steen aan de kant van het pad zitten. ‘Kijk mij nou, wat ben ik een slecht mens. Vol vlekken en modder, niet eens in staat om mijn eigen tuintje te onderhouden.’ Een traan loopt over mijn wangen, ik sla mijn handen voor mijn gezicht. Het blijft weer stil. Zal God zijn weggelopen? Dan voel ik een hand op mijn schouder. ‘Lieve dochter, ik weet het. Ik wist het al voordat je het aan Mij liet zien. Ik zag die rotte vrucht al voordat je hem wilde begraven. En ik zag de planten verdorren, ik weet dat je daarom een nieuw tuintje wilde beginnen. Ik weet ook dat het zo moeilijk vind om ze te verzorgen. Maar je liet Mij niet helpen.’ Ontredderd kijk ik Hem aan, niet wetend wat ik moet zeggen. ‘Mag Ik helpen? Mag ik jouw Tuinman worden? Zullen we het samen doen?’ Ik veeg de tranen van mijn gezicht. Dan pak ik vol vertrouwen zijn uitgestoken hand. Samen.

Pasen-bloementuin2

Een aantal dagen later wandel ik weer met God door het tuintje van mijn hart. De bloemen staan er een stuk beter bij dan vorige week. ‘Dank U God, het is geweldig!’ genietend loop ik naast Hem verder. Totdat we bij een hek komen. Het is verscholen achter het onkruid, verborgen in het groen. Ik wil snel een andere weg in slaan, maar God staat stil. Ik wist wel dat dit er nog was. Maar ik wilde het vergeten, doen alsof het er nooit was geweest. Dit is te erg om aan God te laten zien. Ik strijk mijn zwarte shirt glad en haal diep adem. ‘Mag ik de sleutel?’ NEE, schreeuwt mijn hele lichaam, Niet geven! ‘Dochter?’ ik bijt op mijn nagel. Sluit mijn ogen. Haal nog eens diep adem. Ik voel de tranen branden. ‘Ik houd van je.’ De bekende druppel die de emmer laat overlopen. Ik zak huilend op mijn knieën. ‘Ik weet het al. Ik ken je toch door en door? Ik ken ook dit stukje van jouw hart. Je hoeft het niet voor mij te verbergen. Mag ik de sleutel?’ mijn trillende vingers proberen de sleutel te verbergen, maar hij valt in de modder. God bukt. Met tranen in mijn ogen zie ik hoe Zijn witte kleed zwart wordt van de modder. Hij vindt de sleutel, duwt wat onkruid opzij, en maakt het hek open. Ik buig mijn hoofd, bang voor veroordeling en afwijzing. ‘Nu het hek geopend is kunnen we gaan opruimen. We kunnen het weer als nieuw maken. Toe dan, doe je ogen maar open!’ Als ik eindelijk naar Hem op durf te kijken, zie ik Zijn ogen. Niet vol van veroordeling, maar overstromend van liefde. Ik pak zijn uitgestoken hand aan en voel de verandering. Ik strijk mijn nieuwe, witte shirt glad. Dan lopen we samen verder, in het bloementuintje van mijn hart.

——-

Afgelopen weekend was het Pasen, dus dit is in zekere zin mijn paasverhaaltje ;-). Jezus stierf voor onze zonden aan het kruis en met Pasen is Hij weer opgestaan. Hij heeft alle modder van jouw leven op zich genomen, al het onkruid. En Hij heeft het overwonnen. Door Hem kunnen wij het zwarte shirt vol zonden weggooien en het witte aantrekken. Door Hem kunnen we zonder zonden voor God staan. Jezus wil ook jouw tuinman worden. Hij wil samen met jou het onkruid uit je tuintje halen, zodat jullie weer kunnen genieten van de mooie bloemen die erin staan. En dat gaat niet om een stukje, het gaat om jouw hele hart. Hoor je Hem het al vragen? ‘Mag Ik de sleutel?’

With love,
Rianne

Advertenties

Over Rianne Evers

| Blogt op www.rianneschrijft.nl | Schrijfster van 'OverHoop' | Dichtend, lachend, biddend en genietend van God, vrienden & familie |
Dit bericht werd geplaatst in Christelijk en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

10 reacties op Pasen – Het tuintje in mijn hart

  1. Lieke zegt:

    Wauw Rianne!
    Je kent me niet, maar ik volg al een tijdje jouw blog. Je schrijft echt heel mooi, leuk en grappig. Super om steeds weer te kunnen lezen.
    Dankjewel!

  2. Wauw, heel mooi. Goed bezig. ;)

  3. Tessa van Dijk zegt:

    Rianne je hebt echt talent van God gekregen. OH en wanneer ga je in de sing-in zoiets voordragen XD

  4. jenneke zegt:

    Heel mooi geschreven , rianne super gedaan!

  5. Elise Vos zegt:

    Heeeel mooi Rianne!! Wauw!

Wat vind je ervan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s