Over brillen en loslaten

IMG-20160301-WA0008[1]‘Je ogen moeten leren loslaten’ ik kijk de vriendelijke vrouw bij de opticien fronsend aan. Dat fronsen komt niet alleen van de verwarring, ook van de 100 oogtestjes die ze net bij mij gedaan heeft. Mijn ogen moeten leren… wat? Dat ik moet leren loslaten, dat wist ik al wel. De middelbare school loopt bijna ten einde, en het wordt tijd om de veilige omgeving van de Passie los te laten, en daarmee een stapel mooie mensen en vaste momenten in mijn week. Maar mijn ogen? ‘Jouw ogen corrigeren erg snel. En daarom heb je geen min nodig, zoals vorige keer gemeten, maar juist plus. Je ogen zijn gewend om als ze iets niet helemaal helder zien, snel dat recht te trekken waardoor je het wel weer ziet.’ ‘Dus daarom zag ik net door hetzelfde glaasje eerst wazig en daarna scherp?’ ‘Precies, en dat doen jouw ogen heel sterk. Eigenlijk ben je de hele dag aan het corrigeren, daar ontstaat die hoofdpijn door.’ Best verwarrend, zo’n bezoekje opticien, waarvan je verwacht had dat er gewoon weer -0.75 uit kwam. Ook mijn moeder snapt er helemaal niks meer van. ‘Plus 0.5?!’  Terwijl het bonnetje voor de verzekering wordt uitgeschreven, zegt de vrouw: ‘dat loslaten zal niet vanzelf gaan hoor. De korte afstanden zie je wel meteen beter, maar ver weg blijft waarschijnlijk in eerste instantie vrij wazig. Daar moeten je ogen aan wennen, voordat je ook dat goed ziet met je bril op. Daarom moet je hem zo veel mogelijk dragen, zodat je ogen leren dat ze niet constant hoeven te corrigeren. Dan gaat die hoofdpijn ook vanzelf weg.’
Nog een beetje verbaasd lopen we weg. Terwijl mijn moeder de boodschappen doet, plof ik op een bankje voor de winkel. Eigenlijk, eigenlijk passen mijn ogen best goed bij mij. Want ik zie het graag scherp, op allerlei terreinen. Ik vind het vervelend als ik lieve mensen wat minder zie. Dan corrigeer ik dat graag, ben ik nog wat liever als ik ze spreek. En ze loslaten? Dat is niet makkelijk. Als ze dichtbij zijn, zie ik ze helder. Maar zodra ze weg zijn, wordt het even wat minder scherp. Dan baal ik (gelukkig krijg ik er nog geen hoofdpijn van ;))

Dus. We moeten leren loslaten, mijn ogen en ik. Tijd om door een andere bril te gaan kijken. En in het begin zal dat wel even lastig zijn, stoppen met heel hard proberen bij mensen te blijven, stoppen met corrigeren.

Maar dat komt vast wel goed. Als ik die bril maar gewoon op zet.

Liefs,
Rianne

Advertenties

Over Rianne Evers

| Blogt op www.rianneschrijft.nl | Schrijfster van 'OverHoop' | Dichtend, lachend, biddend en genietend van God, vrienden & familie |
Dit bericht werd geplaatst in Life en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Over brillen en loslaten

  1. Elise Vos zegt:

    Niceee rian! Mooi stukje

  2. margreet zegt:

    Ik zeg, 3uur per dag met zo’n piratenoogpleister je oog afplakken, misschien helpt dat ook wel!!hihi..ik heb er nog wel een paar liggen! Leuke foto met bril!!!
    liefs
    je tantetje

  3. Lou-ann zegt:

    *Doet een dansje* ik dacht dat ik de enige was die moeite had met de middelbare school loslaten, maar dat is dus onzin. Ook wel ‘fijn’ om te weten. Ondertussen zit mijn parkiet trouwens bovenop mijn toetsenbord en te happen naar mijn vingers als ik probeer te typen, typt best moeilijk kan ik je vertellen. Ik hoop dat je nieuwe bril je zal helpen! Mijn parkiet hoop het ook! ;) Xoxo

  4. riet zegt:

    Een helder levenslesje weer, Rianne. En die bril stáát je!!!!

    Liefs

    Riet

    P.S. Wanneer mag ik je bundel tegemoetzien?

Wat vind je ervan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s