Avondwandeling

WP_20160621_22_29_17_Pro

Half 23 is zelfs op de langste dag van het jaar te laat om aan een wandeling te beginnen, constateer ik als ik de voordeur achter mij op slot draai. Van de zonsondergang was niet veel meer te zien, en ook het parkje waar ik in wilde gaan zitten schrijven bleek in de schemering minder leuk. Ik zat nog geen minuut op het bankje, toen een populatie muggen het blote stukje enkel al ontdekte. En nu zit ik dus weer thuis. Ondanks de vermoorde slakken die nog onder mijn gympen kleven (ja sorry, die zie je dus niet op de weg zitten als het donker wordt. Die hoor je alleen kraken.), ben ik blij dat ik even naar buiten ben geweest. Ontstressen en zo.

Vorige week, op 16 juni om precies te zijn, belde mijn mentor, zoals hij elke klasgenoot van mij belde. Examenuitslag, brr, dat kriebelt! Helaas was zijn boodschap aan mij iets minder vrolijk dan gehoopt. Herkansing. Want naast een 5 voor Management & Organisatie en Economie, was Duits 0.1 te weinig. Ik herhaal, nul komma één. Zuur. Zucht. Dat bericht leverde even een emmer tranen op, waarna ik weer gewoon door rende. Lach op je gezicht, en vrienden feliciteren. Mascara op en taart eten met de klas. Vermoeiend, als je eigenlijk heel hard baalt. Het werd een beetje een gekke week, met die examenbundel weer op tafel. Eigenlijk had ik helemaal geen zin om weer te gaan blokken. Ik had er ook niet zoveel vertrouwen in dat het wat ging worden. 0.1 hoger, zeker te doen. Maar waarom zou het nu lukken als het toen niet ging?

Wandelen was een goede afleiding, zo op de-avond-voordat. Even kletsen met God, energie kwijtraken, en diep ademhalen. En nadenken over gesprekken die ik heb gehad. Zoals een vriendinnetje van de week zei; ‘Ik denk dat je het alleen maar erger maakt als je steeds in die gedachte blijft hangen, het is tijd om het neer te leggen, en God leren vertrouwen, dat Hij je zal leiden. Het komt allemaal goed.’ Zo’n 4 dagen later denk ik weer aan die woorden. ‘Ik wil vertrouwen, God.’ Fluister ik zachtjes. Morgen gaan we gewoon dat examen maken. Gewoon zien hoe het gaat, meer dan je best kun je niet doen. Gewoon vertrouwen.

Ik krab aan een muggenbult op mijn enkel. Daar ben ik niet zo blij mee. Maar die wandeling, die was wel even goed.

Liefs,
Rianne

Advertenties

Over Rianne Evers

| Blogt op www.rianneschrijft.nl | Schrijfster van 'OverHoop' | Dichtend, lachend, biddend en genietend van God, vrienden & familie |
Dit bericht werd geplaatst in School en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Wat vind je ervan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s