Dat witte shirt

De regen drupte genadeloos op haar blauwe uniform. Ze rilde, stak haar handen wat dieper in haar zakken. Dit deel van haar werk vond ze het ergst. Ze tuurde nog eens over de rand van de brug – niks te zien natuurlijk. Met een snelle blik over haar schouder zag ze dat haar collega Michiel haar wenkte. Maar ze negeerde hem. Ze moest en zou de vrouw vinden. Over niet al te lange tijd zouden de ramptoeristen en de cameraploegen arriveren, die zouden zich weinig aantrekken van de regen. Nog een stap verder, weer over de leuning kijken, weer niks te zien. Moedeloos werd ze er van. Het grijze water kolkte, maar het witte shirt van vrouw moest daar schril in afsteken. Waar was ze toch? Hoe ver kon ze afgedreven zijn in die luttele minuten die het haar team had gekost om bij de brug te komen? In de verte zag ze de lichtjes van de waterbrigade, en van over het land kwam een ambulance aanrijden. Ze voelde een hand op haar schouder. ‘Des, kom, het heeft geen zin.’ Michiel stond achter haar. De regen stroomde uit zijn donkere haren. Ze kreunde zachtjes. ‘Begrijp het dan, we moeten haar vinden, straks is ze hier nog, wat dan?’ Hij keek zoals altijd dwars door haar heen. Haalde zijn schouders eens op. Schudde zijn hoofd. Toen deed hij een stap naar voren. ‘Des,’ fluisterde hij, ‘je kunt de wereld niet dragen.’ Desiree wist dat hij gelijk had. En toch, deze momenten deden pijn. Michiel begreep het. Hij kende het verhaal. Snapte wat er door haar heen flitste. Even deed ze haar ogen dicht om zich over te geven aan de herinneringen. Meike, in haar spierwitte jurkje, staand op de rand van de brug. Toen was er niemand die haar zag springen. Toen waren er geen jongens die alarm sloegen. Toen kwamen er geen agenten zoeken. Pas de volgende dag hadden surfers haar gevonden. Toen was het te laat, maar wat nou als deze vrouw nog leefde? Michiel schudde haar zachtjes door elkaar. ‘Dat witte shirt moeten we kunnen zien, Mich, ze is hier en wij moeten haar redden. Wij zijn de enigen die haar kunnen redden.’ De paniek in haar eigen stem benam haar de adem. ‘Er was geen wit shirt.’, was zijn antwoord, waarna hij zijn armen om haar heen sloeg en haar even liet zijn met haar verdriet. Desiree was sterk. Echt sterk. Maar op dagen als dit was de wereld te klein voor haar verdriet. Straks moesten ze terug, rapporten schrijven, bidden dat de waterbrigade de vrouw zonder het witte shirt zou vinden. En doorgaan, vergeten. Maar nu, nu stonden ze daar even op de donkere brug. Terwijl de regen genadeloos op hun blauwe uniformen drupte.


Liefs,
Rianne

Advertenties

Over Rianne Evers

| Blogt op www.rianneschrijft.nl | Schrijfster van 'OverHoop' | Dichtend, lachend, biddend en genietend van God, vrienden & familie |
Dit bericht werd geplaatst in Verhalend en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Dat witte shirt

  1. Lou-ann zegt:

    Echt fantastisch geschreven, zou je meer moeten doen! Xoxo

  2. Anouk zegt:

    Wauw! Dit is echt supergoed! Jij moet eens een boek schrijven 😉 (met een verhaal dan)

Wat vind je ervan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s