Spring

Afgelopen vrijdag was ik aanwezig bij de allerlaatste voorstelling van Lichtjes in de Mist – de theatertour van Matthijn Buwalda. Wat was dat een mooie avond (typt ze met een brede glimlach), en ik geloof dat ik over zijn meeste liedjes wel een blogje zou kunnen tikken. Wie weet volgen er dus meer, maar ‘sprong in het diepe’ is een liedje wat me keer op keer blijft bemoedigen.

Ik kan wat fout ging overpeinzen
Het gebeurt mij regelmatig. De brokstukken van opmerkingen die ik misplaatste, pogingen om iets goed te doen of zelfs van oude & verloren vriendschappen, ze liggen om me heen en ik kan me er compleet in verliezen. Want oh, wat ben ik stom. En wat maak ik er een bende van. Een avondje zelfmedelijden, zo af en toe. Of ik kan gaan?
In het leven gaat nou eenmaal niet altijd alles geweldig. Fouten en nare momentjes zitten in onze week verweven. Maar het perspectief waarmee je daarnaar kijkt, daar kun je zoals ik al eerder schreef wel iets aan veranderen.

Boos dat het nooit anders ging
Een zinnetje in het lied waar ik keer op keer stil van word, is deze: Ik heb gebeden om verandering terwijl ik steeds hetzelfde deed. Kijk, je kunt elke keer dat je iemand ziet weer balen van die ene opmerking die je hebt gemaakt. Je kunt blijven treuren om een vriendschap die niet meer is zoals ‘ie was. Blijven hangen in fouten die je hebt gemaakt. Maar daar verandert niks door.

Vaarwel
Dit is een sprong in het diepe met mijn ogen open, een stap die me uitdaagt om weer te geloven. Het is spannend, het is eng, maar sinds wanneer is dat een reden om iets niet te doen?
Ik ben wat meer gaan springen de laatste tijd. Gewoon gaan springen. Begonnen met zo nu en dan enge gesprekken te voeren. Begonnen met stappen zetten. En wauw, dat lucht op. Vaarwel aan het denken wat me bleef beklemmen, iets met leven in vrijheid. Het gaat zeker niet altijd vloeiend, en laten we eerlijk zijn, op moment van schrijven heb ik net een uurtje stevig gebaald van mezelf. Maar stapje voor stapje, sprongetje voor sprongetje…

Ik heb wel eens op een hoge duikplank gestaan. En toen durfde ik er niet meer af. Onder mij was het water, achter mij vast een lange rij. Ik was bang. Uiteindelijk won mijn nieuwsgierigheid het van mijn angst, en sprong ik. Plat op mijn buik. Het water voelde als beton. Onder water voelde ik naast mijn buik ook mijn hoofd rood worden – want ik schaamde me. Ik had gefaald. Ik wilde niet meer boven komen. Maar weet je, toen ik uiteindelijk happend naar zuurstof het wateroppervlak bereikte, was ik trots. Want ik had gesprongen. Ik had de vrijheid van de lucht gevoeld, mezelf overwonnen. Ik was gegaan.

Het is tijd om te gaan– want dan kom je tenminste ergens.
Liefs,
Rianne

Advertenties

Over Rianne Evers

| Blogt op www.rianneschrijft.nl | Schrijfster van 'OverHoop' | Dichtend, lachend, biddend en genietend van God, vrienden & familie |
Dit bericht werd geplaatst in Sunday Song en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Spring

  1. Niceee, ik ben pas ook naar die voorstelling gegaan!

Wat vind je ervan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s