Lieve mevrouw op de fiets

Lieve mevrouw op de fiets,

Afgelopen jaar kwam ik jou (mag ik tutoyeren?) regelmatig tegen. Terwijl ik ’s ochtends richting Amersfoort trap, ga jij precies de andere kant op, naar een voor mij onbekende bestemming.  Als ik wind tegen heb, heb jij wind mee. Als ik (te) laat vertrek, zie ik je al snel, en als ik op tijd vertrek, pas een heel eind op weg – we fietsen echt een stuk dezelfde route en ik vraag me af of jij mij na al die weken ook herkent.

Nu mijn jaar zo ongeveer aan het einde is, zullen we elkaar wel niet zoveel meer zien. Ik had wel wat meer naar je mogen glimlachen, bedacht ik me van de week, gewoon om te laten weten dát ik je zie. Maar goed, daar is het nu een beetje te laat voor. Vandaar deze brief. Ik weet niet waar je heen fietst, en ook niet je verhaal. Ik heb geen idee uit wat voor gezin je komt en of je getrouwd bent. Of je gelukkig bent. Soms keek je best boos, maar volgens mij is mijn standaard fiets gezicht ook niet erg vrolijk, dus dat hoeft niks te zeggen. Eigenlijk heb ik geen idee wie je bent, maar toch heb ik het idee dat we een klein beetje verbonden zijn. Het leek me daarom wel leuk om even te vertellen waar ik al die tijd heen fietste. Dat zegt namelijk wel een boel over wie ik ben.

Mijn dagelijkse fietstocht bracht mij op de Evangelische Hogeschool, waar ik het EH-basisjaar volgde. Samen met een groep prachtige mensen heb ik daar een jaartje flink nagedacht over zo’n beetje alle aspecten van wie ik ben. Dat verklaart de in gedachten verzonken blikken op de fiets. Daarnaast mocht ik ook veel leren over mijn Vader met een hoofdletter. Dat resulteert in dat meezingen met mijn muziek terwijl ik het gevoel heb dat ik licht geef, maar ik weet niet of jij dat ook ziet in die flits haha.

Ik geloof dat die Vader, God, Degene is die jou en mij gemaakt heeft. En waar ik jou eigenlijk niet ken, kent Hij je door en door. Hij ziet het als je vrolijk op de fiets stapt, of als je met intense pijn in je hart door het leven gaat. Dat is wat ik zo gaaf aan Hem vind. Dat Hij er altijd is. Tijdens mijn uurtjes op de fiets, praat ik best wel eens met Hem. Ik vertel Hem waar ik die dag tegenop zie, of dank Hem voor de gesprekken die ik mocht hebben, voor die momenten waar ik Zijn aanwezigheid echt voelde. Klinkt misschien wat gek, dat praten tegen Iemand die je niet ziet. Maar het is zeker aan te raden. Ik bid ook wel eens voor jou, weet je dat? Gewoon, dat je Hem mag (leren) kennen.

Nu zit mijn EH-jaar er bijna op. Ik ken mezelf een stukje beter, en heb ook weer een stapel nieuwe vragen om over na te denken. Dit jaar heeft mij veel goeds gebracht, en nu is het tijd voor iets nieuws, ergens anders. Onze wegen gaan zich dus scheiden. Jou wens ik bij deze nog veel veilige fietstochtjes toe, in het zonnetje en met wind mee. En ik hoop dat je, als je eens tegenwind hebt, denkt aan dat meisje-dat-dan-wind-mee-zou-hebben. Of nee, denk maar aan de God die zij eert. Want het leven met Hem is stukken beter dan dat zonder. Zelfs met tegenwind.

Liefs,
Rianne

Advertenties

Over Rianne Evers

| Blogt op www.rianneschrijft.nl | Schrijfster van 'OverHoop' | Dichtend, lachend, biddend en genietend van God, vrienden & familie |
Dit bericht werd geplaatst in Christelijk, Life en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Lieve mevrouw op de fiets

  1. Wat een lieve brief. Misschien toch stoppen en aan haar geven?

Wat vind je ervan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s