Vertrouwen?

De foto op mijn nachtkastje is gemaakt op de dag dat ik belijdenis deed. Vandaag kijk ik er met gemengde gevoelens naar. Nog geen 5 maanden geleden stond ik vol vertrouwen en passie voor mijn gemeente. Overtuigd, met heel mijn hart. “Hij is er altijd, het zekere in een onzekere wereld. Ik weet niet wat de toekomst brengt, maar ik weet een ding heel zeker. Dat is dat Jezus voor mij gestorven en opgestaan is, zodat ik weer bij de Vader mag komen, en dat de Heilige Geest mij bijstaat en helpt.”, zo sprak ik. En ik wist dat zeker, altijd. Ik vond Hem in de zoektocht naar mezelf. Ontmoette Hem in de mensen die op mijn pad kwamen. Vorig jaar heb ik een schitterend EH-basisjaar gevolgd, waarin ik mijzelf en God mocht herontdekken. Sterk, als nooit tevoren kwam ik daar uit, en vol vertrouwen in de toekomst. Met mijn God kan ik over muren springen.

Mijn wangen gloeien van de koorts, de afwas staat nog op tafel. De onvoldoende voor mijn tentamen echoot nog na in mijn hoofd. Voor het eerst sinds ik hier woon, erger ik me een beetje aan het gitaarspel en de opwekkingsnummers van mijn huisgenootje. De geopende Bijbel ligt er omdat ik een Bijbelstudie moet schrijven, niet bepaald omdat ik zin heb om erin te lezen.

Ik lijk het een beetje kwijt te raken, dat vertrouwen en die passie. De dagen glippen door mijn vingers en ondanks al het moois voel ik me verloren. Mijn studie wil niet, ook al bid ik er voor en doe ik mijn best. Ik heb de neiging om me terug te trekken en geen mens te spreken, ook al zal ieder die mij enigszins kent mij als een mensen-mens bestempelen. Ik voel me moe, te moe om de datgene in jeugd- en studentenvereniging te stoppen dat ik erin wil stoppen.

‘God, waar bent U dan nu?’ fluister ik tegen de stilte van mijn kamer. En waar is mijn vertrouwen?, denk ik er met gesloten ogen achteraan. Ik weet het niet. Ook al ben ik vorig jaar bakken wijzer geworden, ik heb geen idee hoe het leven moet. Heb momenteel amper genoeg energie voor mijn eigen dag. Die muren, daar knal ik nu vooral maar tegenaan.

Is God er dan niet? Echt wel. Hij is er. In het gitaarspel van mijn huisgenootje, ook al hoor ik nu liever helemaal niks. Hij is er, in het meisje van mijn studie, die zegt voor me  te bidden. Zelfs in de bus die een minuut te laat komt, zodat ik ‘m toch haal. Hij is erbij als ik keuzes maak – de goede of de verkeerde. Geeft rust als ik te moe ben voor vandaag.

Ik heb geen idee wanneer ik mij weer net zo geweldig voel als op die foto op het nachtkastje. Misschien bel ik vriendlief komende week nog wel drie keer huilend op. Maar dat verandert niks aan mijn vertrouwen. ‘Als we nooit door dalen gaan, waarderen we de toppen niet meer’, zo leerde ik vorig jaar. En met die gedachte kruip ik mijn bed in, wetend dat die top vanzelf weer komt. Ik hoef alleen maar te vertrouwen, vol te houden.

Advertenties

Over Rianne Evers

| Blogt op www.rianneschrijft.nl | Schrijfster van 'OverHoop' | Dichtend, lachend, biddend en genietend van God, vrienden & familie |
Dit bericht werd geplaatst in Christelijk en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Vertrouwen?

  1. Frouckje zegt:

    Als het moeilijk is en je enigszins overbelast bent, is God ervaren niet altijd mogelijk. Je kunt niet altijd op de toppen van je geloof leven. Rust eerst maar lekker uit.

Wat vind je ervan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s