Hoopvol

Vorige week besloot ik te stoppen met mijn studie. Dat het niet helemaal lekker ging, konden jullie hier al lezen, maar stoppen… voelt ergens tóch, tegen alle bemoedigingen in, als falen. Maar het ging niet. Al tijden ben ik moe, net te moe om lekker te functioneren. Met mijn studie, die toch al vrij pittig voor me was, ging ik achterlopen. Ik begon mezelf steeds minder te herkennen, was niet zo vrolijk als ik wilde zijn, had geen zin in sociaal doen. Een medische reden voor de vermoeidheid is nog niet gevonden. Vol vragen dus. Niet wat ik van dit jaar verwacht noch gehoopt had.

Afgelopen weekend was de Retraite van Ichthus Landelijk, waar mijn mooie studentenvereniging deel van uit maakt. 385 man in een klooster, altijd mensen om je heen, veel doen… Hoewel dat klooster me erg trok, zag ik er toch een beetje tegenop. Want hoe manoeuvreer je door zo’n intensief weekend heen als je na één college al gek wordt van de mensen en geluiden?

De eerste avond lag ik vrij op tijd in bed, tranen van onmacht op mijn wangen. Om de mensen op de gang die nog wel energie hadden om met gitaar en stem God te prijzen. Om de mensen beneden, waar ik te moe voor ben om ze nog beter te leren kennen vandaag. Om de ‘en, wat studeer jij dan?’ die je op een retraite vol studenten nogal eens hoort. Ik baal. Toen en nu. Zeker. Want het is gewoon minder fijn als je lichaam niet doet wat jij wilt. Het is rot om afspraken af te zeggen omdat je te moe bent en om te slapen in plaats van leuke dingen te doen.

Snapchat-111906051

Maar dit weekend was hoopvol. Ik kreeg niet alles mee en sliep 8 uur per nacht (wat ik nog steeds wonderbaarlijk vind als er zoveel leuke mensen om je heen zijn). Maar ik stond stil. Stil bij hoe waardevol het leven is. Ik stond stil bij hoe bijzonder het is om met zoveel mensen God te prijzen, om arm in arm met vriendlief Gebed Om Zegen te zingen. Ik stond stil bij het feit dat als ik het niet weet, God het altijd weet.

Zondagmiddag in het bos was hij daar opeens. De regenboog. Schitterend tegen de grijze wolken, de zon op onze ruggen en de wind in ons gezicht.  Ik heb geen idee wat komende tijd gaat brengen. Geen idee waar ik heen ga en hoe lang ik over de reis ga doen. Maar ik ga met mijn God. En met die gedachte duik ik mijn bed weer in, voor de zoveelste frustrerend lange nacht op een rij. Wachtend op de zoveelste dag zonder energie. Hopeloos? Echt niet. Eerder hoopvol. Want morgen als ik op sta gaat Hij nog altijd mee. Hij weet de weg. Zet me zo af en toe even stil, en geeft me altijd de kracht om door te gaan.

Advertenties

Over Rianne Evers

| Blogt op www.rianneschrijft.nl | Schrijfster van 'OverHoop' | Dichtend, lachend, biddend en genietend van God, vrienden & familie |
Dit bericht werd geplaatst in Christelijk en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Hoopvol

  1. Elina Kronenburg zegt:

    Wilde na je vorige blog al een berichtje sturen, maar het kwam er niet van… Moest zo denken aan mijn eigen belijdenistekst psalm 121, ik hef mijn ogen op naar de bergen. Steeds weer het enige houvast. Zijn hulp en kracht wens ik jou toe! Gods zegen!

  2. Wat vervelend die vermoeidheid en als je lichaam niet doet wat je eigenlijk zo ‘gewoon’ zou moeten zijn. Fijn dat je wel mag ervaren dat God met je meegaat. Ik wens je Zijn rust, liefde en kracht toe!

  3. Lieve Rianne, wat balen voor jou die vermoeidheid. Ik leef al jaren met cvs en weet hoe lastig het is. Ik hoop erg dat er bij je iets wordt ontdekt waar de artsen wat aan kunnen doen. Beterschap en Gods zegen gewenst van Anne

Wat vind je ervan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s