Advent 1: Lichtjes in de mist

Een kindje dat zijn gedichtje niet durfde op te zeggen, en één brandende kaars in de kerk: de adventtijd is begonnen! In het kader daarvan de komende weken een blogreeks over het thema ‘Licht’, want dat past wel mooi.

Met een glimlach neem ik op vrijdagavond afscheid, maar zodra ik de deur van het gebouw uit stap, betrekt mijn gezicht een beetje. Na een drukke en gezellige sinterklaasavond vroegen een paar leuke JV’ers of ik de avond nog een poosje met hen voort wilde zetten. De plannen kregen snel vorm, het enthousiasme en geluidsniveau stegen… en mijn hoofd tolde. Ik had wel even genoeg mensen gehad.

In de mist loop ik naar huis, terwijl de kersverse cadeautjes mijn handen tegenhouden om tot stevige vuisten te vormen. ‘God, ik snap er niks van. Ik begrijp niet waarom ik zo moe ben, waarom ik geen energie heb om meer in deze mensen te stoppen. Ik vind het naar, rot, minder fijn dat ik weer moet zeggen dat ik niet mee ga, dat mijn hoofd zo vol zit.’ Mijn stille roep naar God is alles behalve vrolijk. Het is mistig, in mijn hoofd. Geen idee waar ik heen moet.

De wittige lucht om de lantaarnpalen heen doet me ineens denken aan een liedje. Een liedje uit een theatershow waar ik afgelopen voorjaar aanwezig was.

“En net als ik denk te weten,
blijkt dat ik me heb vergist,
we zwerven tot we thuis zijn,
we zwerven, langs lichtjes in de mist.”

Het liedje van Matthijn Buwalda en Stef Bos gaat vooral over de vraag wie God is. Over hoe Hij aanwezig is, soms niet per se zichtbaar. Vooral dit laatste stukje kwam in de show van Matthijn naar voren. Soms heb je geen idee wat Gods plannen is, hoe Hij je leidt. Waar de weg überhaupt is. Maar dan moet je gewoon gaan, van lichtje naar lichtje in de mist. En die lichtjes brengen je thuis.

Mijn handen ontspannen wat meer. De lichtjes zijn ineens een stuk zichtbaarder. Ik snap er nog steeds niks van, heb nog steeds geen idee waar ik heen moet (behalve dan naar mijn bed). Ik kies ervoor om de lichtjes te zien. Ik ben nu dan wel niet op de afterparty, maar ik was wel degelijk op het JV-feestje van vanavond. En mijn energie is dan wel op, maar ik heb een warm bed om in te kruipen. Ik weet dan wel niet helemaal welke kant mijn leven nu opgaat, maar nu ben ik thuis. Veilig.

Dichterbij het licht, niet meer buiten in de kou. Met een glimlach stap ik de deur binnen.

“De mist van het mysterie
is het mooiste in het dal,
de kern is onbereikbaar,
maar toch is ze overal.”

 

Advertenties

Over Rianne Evers

| Blogt op www.rianneschrijft.nl | Schrijfster van 'OverHoop' | Dichtend, lachend, biddend en genietend van God, vrienden & familie |
Dit bericht werd geplaatst in Christelijk, Sunday Song en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Wat vind je ervan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s