Wat was er mis met mij?

Mijn fietstocht bracht me naar het station. En mijn jurkje was lang genoeg. Echt. Soms twijfel je daarover. Vooral als je van die lange benen hebt als ik, dan is een jurkje nog wel eens aan de korte kant. Maar deze kwam netjes tot mijn knieën. Sloot ook hoog. Was niks mis mee, toch? Jij vond het wel nodig om vanuit je geopende raam en voor het rode stoplicht met een respectloze blik mij na te roepen. Aan de andere kant van de weg fietste ik snel door, en zuchtte eens diep.

Tijdens mijn middelbare schoolperiode fietste ik dag in, dag uit door Utrecht. En nooit riepen mannen mij na. Behalve als ik met die ene vriendin meereisde. Regelmatig kwam ik dan na zo’n rit thuis, en ging ik voor de spiegel staan. Want wat was er mis met mij? Was ik niet mooi genoeg? Keek er niemand naar mij?

Ondertussen weet ik heel veel beter. Ondertussen hangt mijn eigenwaarde niet meer af van wat een ander mij naroept. Ondertussen voel ik mij vooral niet mooier van zo’n onbekende, joelende vent. En vanavond sta ik daar weer, voor de spiegel. Ik glimlach naar mezelf. Ben best tevreden met wat ik zie. En dan denk ik terug aan dat onzekere meisje van een jaar of 5, 6 geleden. Triest dat zij dacht dat het normaal was als mannen een meisje naroepen. Triest dat zij dacht dat zoiets hoort.

Lieve maatschappij, lieve mannen van Nederland… denk even een extra keer na voor je je mond open trekt, alsjeblieft.

Met elkaar maken wij de norm.

Advertenties

Wat vind je ervan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s