Ode aan Westbroek

Toen ik vanmiddag met een buik vol oma’s chocolaatjes naar huis wandelde, voorbijgangers groetend, genietend van de ondergaande zon op de kerk, toen bedacht ik me ineens dat ik best wel blij ben met ‘mijn’ dorpje. Ik woon intussen al meer dan 1000 dagen niet meer helemaal hier, en heb al minstens net zo vaak moeten uitleggen waar dat dorp van mij dan ongeveer ligt (‘nóóit van gehoord!’). Je zou zeggen dat ik intussen een beetje begin te ontwennen. Niets is minder waar, je kunt het meisje wel uit het dorp halen, maar het dorp uit het meisje… dat lukt hier niet zo goed. Daarom schreef ik maar eens ’n gedichtje. Over dat dorpje. Zoek zelf maar op google maps op waar het ligt ;-)

Met je oneindige landerijen
Wat nou bedreigde ooievaar
Met je ons-kent-ons en alles
Met je mening altijd klaar

Met je ‘van wie ben jij er eentje?’
En je ‘kind, wat word je groot!’
Met je koopwaar langs de weg
En je helpen in nood

Waar je overal heen kunt lopen
Waar gespeeld wordt op straat
Met je roddels achter ruggen
En zeggen waarop het staat

Met je even op de thee
Met je molen en kerk
Met je door weer en wind
En met je samen sterk

Met al je eigenaardigheden
Je lange afstand tot de trein
Oh heerlijk Westbroek
Toch woon je zó fijn

Een gedachte over “Ode aan Westbroek

Wat vind je ervan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s