Hulplijntje #40dagenschrijven

Voor vrijdag 23 februari:

Het is altijd een avontuur op zich: de route naar JV Weekend toe. Een aantal mensen, één auto, één puzzelroute. We reden verkeerd, zoals dat vaker gebeurd. We waren ook niet het enige groepje dat een afslag miste. Om aan te komen bij de juiste locatie kun je op zo’n moment meerdere dingen doen: terug gaan naar het begin en opnieuw gaan puzzelen, rondjes blijven rijden in de hoop dat je er komt, of een hulplijntje inschakelen. Terug naar het begin is eigenlijk geen optie. Zo kom je er nooit. En rondjes rijden in Friesland? Werkt ook niet geweldig. Het hulplijntje was het antwoord. We moesten vertrouwen op de stem van degene aan de telefoon, vertrouwen dat hij de weg wist. Alleen zo kwamen we veilig op de kamplocatie aan.

In het leven is het vaak ook zo. Verdwaald in gedachten, de weg kwijt in onze acties… terug gaan kan eigenlijk niet. We maken als mensen steeds dezelfde fouten in de puzzel van het leven. Gewoon maar doelloos door blijven gaan in de hoop dat we een doel tegenkomen is vaak ook niet de juiste oplossing. Het kan je maar zo gebeuren, maar vaker vinden we niets dan iets op dat onzekere pad. Nee, we hebben hulplijntjes nodig. Een Stem die de weg weet. En dan moeten we maar vertrouwen dat Hij ons veilig op onze bestemming brengt.

Advertenties

Ritme en 40 dagen schrijven

Volgens mij heb ik nog nooit zolang niets gepost. Mijn pen heeft even pauze gehad. Alweer. Afgelopen maanden verliepen rustig en hectisch tegelijk. Aan de ene kant had ik geen studie, en werkte ik weinig uren. Aan de andere kant haalde ik eindelijk mijn rijbewijs, waren er veel leuke dingen en mooi mensen, en vond ik een nieuwe studie. Jaja, de HAN in Nijmegen heeft een geweldig iets: een februaristart. Ik ben sinds begin deze maand studente Pedagogiek op het HBO. Dat betekent weer een heerlijk ritme: schooldagen, stagelopen, leren. Dagelijkse bezigheden. Ik kijk ernaar uit.

Het is ook wel weer spannend. Ik was namelijk moe, en dat loste een paar nachten goed slapen niet op. Ondertussen voel ik me echt wel weer wat beter, maar 100 %…. En daarom is weer studeren best spannend. Lange dagen maken, veel concentreren, keuzes maken qua dagindeling. Nieuw. Anders. Lees verder

Advent 3: Lichtjes in de wereld

De derde adventsweek bracht mij drie kerstdiners, en dan staat kerst ineens weer voor de deur. Hier, op de laatste dag van de 3e adventsweek nog een blog. Naast de lichtjes die we in de mist mogen vinden en het licht dat Jezus ons gebracht heeft, mogen wij mensen ook licht zijn:

Wij mogen lichtdragers zijn. Jezus heeft dat zelf gezegd. Dat lezen we in Mattheüs 5:14-16

Jullie zijn het licht in de wereld. Een stad die boven op een berg ligt, kan niet verborgen blijven. Men steekt ook geen ​lamp​ aan om hem vervolgens onder een korenmaat weg te zetten, nee, men zet hem op een standaard, zodat hij licht geeft voor ieder die in huis is. Zo moet jullie licht schijnen voor de mensen, opdat ze jullie goede daden zien en eer bewijzen aan jullie Vader in de hemel.

Lees verder

Dankbaar

Dankbaar
Voor de mensen om mij heen
Voor het spreken en het lachen
Voor het samen, niet alleen

Dankbaar
Voor het eten op mijn bord
Voor het dak boven mijn hoofd
Voor nooit écht tekort

Dankbaar
Voor de sterren in de nacht
Voor de bloemen in het veld
Voor de schepping in al haar pracht

Dankbaar
Voor de kracht die U geeft
Voor de hoop die ik ontvang
Voor dat U in mij leeft

Hoopvol

Vorige week besloot ik te stoppen met mijn studie. Dat het niet helemaal lekker ging, konden jullie hier al lezen, maar stoppen… voelt ergens tóch, tegen alle bemoedigingen in, als falen. Maar het ging niet. Al tijden ben ik moe, net te moe om lekker te functioneren. Met mijn studie, die toch al vrij pittig voor me was, ging ik achterlopen. Ik begon mezelf steeds minder te herkennen, was niet zo vrolijk als ik wilde zijn, had geen zin in sociaal doen. Een medische reden voor de vermoeidheid is nog niet gevonden. Vol vragen dus. Niet wat ik van dit jaar verwacht noch gehoopt had.

Afgelopen weekend was de Retraite van Ichthus Landelijk, waar mijn mooie studentenvereniging deel van uit maakt. 385 man in een klooster, altijd mensen om je heen, veel doen… Hoewel dat klooster me erg trok, zag ik er toch een beetje tegenop. Want hoe manoeuvreer je door zo’n intensief weekend heen als je na één college al gek wordt van de mensen en geluiden? Lees verder

Gebed voor vandaag

Heer, ik vraag U om inzicht
Voor de weg die ik niet weet
Ik vraag Uw aanwezigheid
Want zonder U is alles incompleet

Heer, ik vraag U in mijn donker
Het eeuwig licht te zijn
Dat voor struikelen zal behoeden
En tillen – want ik ben zo klein

Heer ik vraag U om wijsheid
Want ik ben vandaag zo bang
En Vader, ook geduld want
Het wachten duurt zo lang

Heer, ik vraag U kracht om
Angst en leegte te weerstaan
Heer, ik vraag U moed om Uw weg,
Uw weg alleen te gaan

Een gebed vol vragen voor vandaag, een verhaal voor woensdag en volgende week zondag een dankgebed!

Vertrouwen?

De foto op mijn nachtkastje is gemaakt op de dag dat ik belijdenis deed. Vandaag kijk ik er met gemengde gevoelens naar. Nog geen 5 maanden geleden stond ik vol vertrouwen en passie voor mijn gemeente. Overtuigd, met heel mijn hart. “Hij is er altijd, het zekere in een onzekere wereld. Ik weet niet wat de toekomst brengt, maar ik weet een ding heel zeker. Dat is dat Jezus voor mij gestorven en opgestaan is, zodat ik weer bij de Vader mag komen, en dat de Heilige Geest mij bijstaat en helpt.”, zo sprak ik. En ik wist dat zeker, altijd. Ik vond Hem in de zoektocht naar mezelf. Ontmoette Hem in de mensen die op mijn pad kwamen. Vorig jaar heb ik een schitterend EH-basisjaar gevolgd, waarin ik mijzelf en God mocht herontdekken. Sterk, als nooit tevoren kwam ik daar uit, en vol vertrouwen in de toekomst. Met mijn God kan ik over muren springen.

Mijn wangen gloeien van de koorts, de afwas staat nog op tafel. De onvoldoende voor mijn tentamen echoot nog na in mijn hoofd. Voor het eerst sinds ik hier woon, erger ik me een beetje aan het gitaarspel en de opwekkingsnummers van mijn huisgenootje. De geopende Bijbel ligt er omdat ik een Bijbelstudie moet schrijven, niet bepaald omdat ik zin heb om erin te lezen. Lees verder

Dankbaar?

Onder schone lakens in bed kruipen. Een spontane spelletjesavond met de familie van vriendlief (En dan vooral de gezelligheid. Maar winnen is ook leuk ;-) ). Een niet per se verwachte 7 voor een tentamen. Gezellige treinreis onderweg naar college. Een uurtje met grote koppen thee en een dik boek. Een appje van een goede vriend.

En wat christelijke puntjes: De mooie preek van zondag. Even met mijn gitaar en Op Toonhoogte boek. De mooie Bijbeltekst van de dag die via mijn telefoon binnenkomt. Kringavond van Ichthus voorbereiden, waarop we samen gaan nadenken over dankbaarheid. De regenboog van van ‘t weekend: het teken van hoop.

Zomaar wat dingen om dankbaar voor te zijn. Zomaar even verzonnen. Ik moest me ertoe zetten van mezelf. Omdat ik een blog voor woensdag schrijf. Omdat het woensdag dankdag is.

Dankbaar zijn is een belangrijk iets, naar mijn mening. Ik schreef er ook al meerdere keren over, zoals hier en hier. Maar momenteel voel ik me helemaal niet zo dankbaar. Ik voel me moe, en dat al net te lang. Mijn hoofd is zwaar van de dag, al was die helemaal niet zo intens. Ik schrijf minder dingen om te delen dan ik wil. Ik heb vanmiddag minder gedaan dan ik wilde doen. Ik val mezelf een beetje tegen. Het is ineens stil, hier in mijn studentenkamertje. Lees verder