Kerst 2018 – de morgen begint

Heb je de terugkerende noot al ontdekt in de adventsgedichtjes? De morgen begint! En vandaag staan we daar extra bij stil. Vandaag is het kerst. Met kerst herdenken we de dag dat de morgen begon. Huh? Die begint toch elke dag? Klopt. Maar met kerst herdenken we de dag dat Jezus geboren werd, de dag dat het weer écht licht werd in de wereld. Niet alleen omdat de zon weer ging schijnen, maar omdat God naar ons toe kwam, om ons te bevrijden van de zonde.
Daar hoeven we niet alleen met kerst aan te denken. Het wordt toch elke dag weer ochtend? Klopt, en elke dag opnieuw mogen wij weten dat Hij gekomen is, speciaal voor jou.

Advertenties

Advent 4 – vier vrienden

Yes, het is vakantie! En vandaag is het alweer de vierde adventszondag. Bij het getal vier moest ik denken aan het verhaal van (jawel) vier mannen, die hun zieke vriend bij Jezus brachten, omdat ze geloofden dat Jezus deze man kon genezen. Het is te lezen in Marcus 2.   Het is bijzonder wat deze mannen doen. Ze willen zó graag dat hun vriend bij Jezus komt, dat ze er het dak voor op klimmen en dit dak open maken!
Ik denk dat wij hier als christenen van kunnen leren. Niet alleen dat Jezus geneest en vergeeft, maar ook van de kracht van deze mannen. Zij helpen elkaar, want die verlamde man was in zijn eentje nooit bij Jezus gekomen. Wij mogen hier op de aarde elkaar ook helpen, om samen tot Jezus te komen. Lees verder

Advent 3 – drie keer verkondigd

De derde adventsweek brengt ons bij het getal drie. En als ik dat getal link aan de Bijbel, kom ik het verhaal van Petrus al snel tegen. Petrus, een goede vriend, een leerling van Jezus, zegt drie keer dat hij Jezus niet kent, om zijn eigen hachje te redden. Na Jezus’ sterven en opstanding vraagt Jezus hem net zo vaak: ‘Petrus, houd je van mij?’ (Johannes 21).

Misschien maak je het ook wel mee in jouw leven, dat je doet alsof je Jezus niet kent. Gewoon, omdat dat beter uit komt. Het mooie aan deze tekst is dat Jezus niet denkt ‘Nou, als Petrus mij niet wil kennen, laat dan maar zitten’. Nee, Hij komt terug naar Petrus. Geeft Hem een nieuwe kans. Geeft jou een nieuwe kans. Lees verder

Advent 2 – twee kleine stappen

De tweede adventsweek is alweer begonnen, twee kaarsjes mogen branden. Bij het getal ‘twee’ moest ik denken aan de Bijbeltekst over de Emmaüsgangers, uit Lukas 24. Deze twee personen wandelen samen op, pratend over het sterven van Jezus, het sterven van degene waarvan ze dachten dat Hij hen zou redden.. Dan komt Jezus zelf naast hen lopen – en ze herkennen Hem niet, ze verwachten hem niet want ze denken dat Hij dood is. Jezus voert een gesprek met hen, en als de avond valt en de Emmaüsgangers hun huis naderen, nodigen ze hun gast uit om bij hen te blijven. Tijdens de maaltijd die ze delen, ontdekken ze de ware identiteit van hun gast. Dit verhaal inspireerde mij tot volgend gedicht: Lees verder

Horrorverhaal

Op deze dag die men Halloween noemt wil ik ook graag een horrorverhaal vertellen. Of nou ja, een horrorverhaal… In ieder geval, daar komt ‘ie:
Het was een lange dag geweest voor een groep mannen. Ze hadden het druk gehad, en waren moe. Bizar veel mensen hadden ze gesproken en eten gegeven, en nu stapten ze in een boot. De avond was al gevallen, het donker greep steeds verder om zich heen. Eén van de mannen rilde, trok zijn jas wat dichter om zich heen. De lucht voelde aan alsof er iets ging gebeuren, en niet zo maar wat, nee, iets groots! Het bootje voer langzaam het meer op, de nacht in. De mannen zwegen. Al snel was er niks meer te horen dan het klotsen van de roeispanen in het duistere water. Niks te zien dan een enkel lichtje, heel ver weg.  Niets te voelen dan de bijtende wind in hun gezichten. Deze wind was haast onmerkbaar feller geworden, en woei nu met een steeds grotere kracht over het meer. De golven sloegen tegen de rand van de boot. Verbeten roeiden de mannen door, maar vooruit kwamen ze niet. Ze waren alleen. Alleen met de wind, de nacht, en het inktzwarte water, waar geen einde aan leek te komen. Ze probeerden hun blik op het lichtje in de verte te houden, maar al snel waren de golven zo hoog dat ze het lichtje niet meer zagen. Paniek maakte zich van hen meester, de angst sloeg hen om het hart. En toen, ineens, daar, in de verte, een figuur. Een man met een lange, wapperende mantel kwam over het water heen naar hen toe, steeds dichterbij, in de donkere nacht. Er was geen ontkomen aan. Lees verder

De slechtste dag

Goede vrijdag, zo noemen we vandaag. Maar goede vrijdag was de slechtste vrijdag, totdat het zondag werd. (Spoiler: zondag nieuw gedichtje!)

De Herder zonder schapen
bedroefd, zelfs tot de dood
Een slapende wereld deed Hem pijn
Gebukt onder de grootste last
zwijgend, als een lam
de grootste man leek klein Lees verder

Alles wordt nieuw

Het verdriet voorbij – je bid erom.
De pijn vergeten – je hoopt erop.
De angst achter je laten – geloof je er nog in?

Het lijkt soms alsof je gebeden onder het plafond blijven hangen, alsof je roepen door niemand gehoord wordt. Alsof je veel meer op je bord hebt liggen dan je op kunt.
Alles wordt nieuw.
Dat klinken dan als woorden waar je weinig mee kunt. Maar het zijn woorden waar ik in geloof.

Er is een brug gebouwd,
Naar de overkant
Er is een weg gemaakt
Naar een ander land
Voel de belofte van
Een nieuwe tijd
De lucht is zwanger van
Een ander koninkrijk

Lees verder

Hulplijntje #40dagenschrijven

Voor vrijdag 23 februari:

Het is altijd een avontuur op zich: de route naar JV Weekend toe. Een aantal mensen, één auto, één puzzelroute. We reden verkeerd, zoals dat vaker gebeurd. We waren ook niet het enige groepje dat een afslag miste. Om aan te komen bij de juiste locatie kun je op zo’n moment meerdere dingen doen: terug gaan naar het begin en opnieuw gaan puzzelen, rondjes blijven rijden in de hoop dat je er komt, of een hulplijntje inschakelen. Terug naar het begin is eigenlijk geen optie. Zo kom je er nooit. En rondjes rijden in Friesland? Werkt ook niet geweldig. Het hulplijntje was het antwoord. We moesten vertrouwen op de stem van degene aan de telefoon, vertrouwen dat hij de weg wist. Alleen zo kwamen we veilig op de kamplocatie aan.

In het leven is het vaak ook zo. Verdwaald in gedachten, de weg kwijt in onze acties… terug gaan kan eigenlijk niet. We maken als mensen steeds dezelfde fouten in de puzzel van het leven. Gewoon maar doelloos door blijven gaan in de hoop dat we een doel tegenkomen is vaak ook niet de juiste oplossing. Het kan je maar zo gebeuren, maar vaker vinden we niets dan iets op dat onzekere pad. Nee, we hebben hulplijntjes nodig. Een Stem die de weg weet. En dan moeten we maar vertrouwen dat Hij ons veilig op onze bestemming brengt.