Vereenvoudigen

In de eerste lockdown zat ik ineens een stuk vaker op mijn kamer. Nu was ik eigenlijk best tevreden daar, maar opeens kwamen de muren op mij af. Dat kwam eigenlijk vooral omdat er zoveel op die muren hing. Tegenwoordig hangen er nog steeds foto’s, maar iets minder. En er staan nog steeds plantjes, maar ook iets minder (dat planten hebben loopt snel uit de hand joh, twee jaar terug had ik er nog geen een, intussen is de vensterbank overbevolkt? Send help!). Rust in mijn kamer levert rust in mijn hoofd op, daar schreef ik eerder al over.

Deze kringavond hadden we het over het vereenvoudigen van het leven. Voor sommige onder ons best een helpend iets. Niet alleen de volle kamer, ook de volle agenda laat je hoofd soms overstromen. Als iemand je vraagt hoe het met je gaat, weet je het antwoord eigenlijk niet eens. Gewoon, door. Het kan enorm helpend voor je zijn om eens kritisch naar jouw leven te kijken. Naar de inrichting van je kamer, je dagen en je energie. Zijn er dingen die je kunt veranderen? En wat levert dat dan op? Meer eenvoud in je leven geeft meer rust in je hoofd.

Terwijl ik deze tekst typ, kijk ik mijn kamer nog eens rond. Tijd om nog wat op te ruimen. Dat zal me goed doen.

Helpt het vereenvoudigen jou om rust te krijgen?

… en nieuw!

Op oudejaarsdag schreef ik over reflecteren over het afgelopen jaar. Intussen is er een nieuw jaar begonnen. Een nieuw jaar waarin je hopelijk weer veel mooie dingen mee gaat maken. We weten intussen allemaal wel dat ‘goede voornemens’ vaak bij goede voornemens blijven en in de meeste gevallen geen grote uitwerking hebben op ons leven (zo gaat het bij mij in elk geval). Dat betekent niet dat een beetje vooruitkijken niet hoeft te gebeuren!

Lees verder

Oud…

2020 zit er alweer op. Een jaar wat anders was dan alle andere jaren. Waar we vorig jaar nog rustig verkouden konden zijn, betekent dat intussen quarantaine, zo’n lekker testding in je neus en afstand, afstand, afstand. Gelukkig is corona niet het enige wat er afgelopen jaar gebeurde, er was meer! Van initiatieven tot alternatieven tot het gewone wat ook zo af en toe nog door kon gaan. Aan het eind van het jaar vind ik het altijd waardevol om even stil te staan en terug te kijken. Waarom? Om mijzelf beter te leren kennen, om lessen te trekken uit gebeurtenissen en om te bekijken wat ik komend jaar anders zou willen doen. Het helpt om te zoeken naar balans.

Natuurlijk is het einde van het jaar niet het enige moment waarop dit aan de orde is. Als je een HBO-opleiding volgt (of gevolgd hebt), zal je zelfs zeer regelmatig met het begrip om de oren geslagen worden, en ook op werk kom je vaak persoonlijke ontwikkelplannen etc. tegen. Maar bij dit einde van het jaar bevat bij mij, en misschien ook wel bij jou, een vakantie. Daarin kun je mooi een beetje tijd maken!

Lees verder

Ode aan Westbroek

Toen ik vanmiddag met een buik vol oma’s chocolaatjes naar huis wandelde, voorbijgangers groetend, genietend van de ondergaande zon op de kerk, toen bedacht ik me ineens dat ik best wel blij ben met ‘mijn’ dorpje. Ik woon intussen al meer dan 1000 dagen niet meer helemaal hier, en heb al minstens net zo vaak moeten uitleggen waar dat dorp van mij dan ongeveer ligt (‘nóóit van gehoord!’). Je zou zeggen dat ik intussen een beetje begin te ontwennen. Niets is minder waar, je kunt het meisje wel uit het dorp halen, maar het dorp uit het meisje… dat lukt hier niet zo goed. Daarom schreef ik maar eens ’n gedichtje. Over dat dorpje. Zoek zelf maar op google maps op waar het ligt ;-)

Lees verder

Bloesem

bloesem 2

Elke herfst verliest de boom haar bladeren. Eerst nog in schitterende kleuren, later vervormen deze zich tot een vieze bruine brij op de stoep. Elke winter lijkt ze al haar pracht en praal verloren te zijn. Een mistroostig beeld in de toch al wat kille tijd.

Elke winter lijkt ze dood. Maar elke lente blijkt het tegendeel weer als de kleine knoppen uitgroeien tot weelderige roze bloemen. Als de eerst nog kale takken zachtjes buigen onder het vederlichte gewicht van de bloesems. Het mistroostige beeld verdwijnt en biedt ruimte aan hét beeld van het voorjaar, bloeiend, groeiend, levend. Na verloop van tijd dwarrelen de roze blaadjes naar beneden en vullen grotere, groene bladeren de boom weer. Lees verder

Besef

Tijdens de dienst nemen de kinderen van de zondagschool afscheid. ‘Deze kinderen zaten er nog niet eens op toen ik eraf ging!’ fluistert Matthias in mijn oor. Ik glimlach. Zo’n momentje had ik afgelopen kerst ook, toen er bij mij in de kerk afscheid genomen werd. Ik herinner me nog goed dat ik daar stond. Oh, wat was ik blij dat ik eraf was. Klaar met de teksten leren en het elke zondag stilzitten. Terugkijkend ben ik het er nog steeds mee eens dat de timing niet zo praktisch is, na een lange dienst nog een uur stil moeten zitten – onmogelijk als kind zijnde. En toch, wist ik toen maar hoe waardevol het was.

Op die zondagsschool volgde catechisatie en zo werd het uurtje op zondag na de dienst verplaatst naar de dinsdagavond. Dezelfde mensen, nog steeds teksten leren, nog steeds best wat stilzitten. En pff, wat was ik blij toen ik na heel wat jaar ook daar klaar was. Er waren echt wel leuke avonden hoor, maar my goodness, ook wel heel veel gezemel en langdradigheid. Lees verder

Wat was er mis met mij?

Mijn fietstocht bracht me naar het station. En mijn jurkje was lang genoeg. Echt. Soms twijfel je daarover. Vooral als je van die lange benen hebt als ik, dan is een jurkje nog wel eens aan de korte kant. Maar deze kwam netjes tot mijn knieën. Sloot ook hoog. Was niks mis mee, toch? Jij vond het wel nodig om vanuit je geopende raam en voor het rode stoplicht met een respectloze blik mij na te roepen. Aan de andere kant van de weg fietste ik snel door, en zuchtte eens diep. Lees verder

Ik werd wakker

20180620_113655.jpg

Gisteravond ging ik naar bed met zo’n gek ‘wat nou als ik doodga’-gevoel. Dat heb ik zo heel af en toe. En drie keer raden: ik kon natuurlijk niet slapen. Daarom schreef ik wat. Ik schreef aan verschillende mensen in mijn leven. Verhaaltjes over liefhebben en ook over vergeving. En ik verzond de meesten niet, want hee, het was een hele normale dinsdagavond, en ik had op zich geen vermoedens dat ik werkelijk dood zou gaan. Lees verder

Slingers

Jij bent de slingers
Op een feestje
In het donker
Het warmste licht

Jij bent een hemel
Vol met sterren
Alle liefde
In elk gedicht

Jij bent de zon
Op een winterdag
Mijn grootste droom
Mijn mooiste lach

Mijn favoriet
Mijn veelste blij
Mijn zegen
Mijn geluk

Ben jij