Ode aan Westbroek

Toen ik vanmiddag met een buik vol oma’s chocolaatjes naar huis wandelde, voorbijgangers groetend, genietend van de ondergaande zon op de kerk, toen bedacht ik me ineens dat ik best wel blij ben met ‘mijn’ dorpje. Ik woon intussen al meer dan 1000 dagen niet meer helemaal hier, en heb al minstens net zo vaak moeten uitleggen waar dat dorp van mij dan ongeveer ligt (‘nóóit van gehoord!’). Je zou zeggen dat ik intussen een beetje begin te ontwennen. Niets is minder waar, je kunt het meisje wel uit het dorp halen, maar het dorp uit het meisje… dat lukt hier niet zo goed. Daarom schreef ik maar eens ’n gedichtje. Over dat dorpje. Zoek zelf maar op google maps op waar het ligt ;-)

Lees verder

Bloesem

bloesem 2

Elke herfst verliest de boom haar bladeren. Eerst nog in schitterende kleuren, later vervormen deze zich tot een vieze bruine brij op de stoep. Elke winter lijkt ze al haar pracht en praal verloren te zijn. Een mistroostig beeld in de toch al wat kille tijd.

Elke winter lijkt ze dood. Maar elke lente blijkt het tegendeel weer als de kleine knoppen uitgroeien tot weelderige roze bloemen. Als de eerst nog kale takken zachtjes buigen onder het vederlichte gewicht van de bloesems. Het mistroostige beeld verdwijnt en biedt ruimte aan hét beeld van het voorjaar, bloeiend, groeiend, levend. Na verloop van tijd dwarrelen de roze blaadjes naar beneden en vullen grotere, groene bladeren de boom weer. Lees verder

Besef

Tijdens de dienst nemen de kinderen van de zondagschool afscheid. ‘Deze kinderen zaten er nog niet eens op toen ik eraf ging!’ fluistert Matthias in mijn oor. Ik glimlach. Zo’n momentje had ik afgelopen kerst ook, toen er bij mij in de kerk afscheid genomen werd. Ik herinner me nog goed dat ik daar stond. Oh, wat was ik blij dat ik eraf was. Klaar met de teksten leren en het elke zondag stilzitten. Terugkijkend ben ik het er nog steeds mee eens dat de timing niet zo praktisch is, na een lange dienst nog een uur stil moeten zitten – onmogelijk als kind zijnde. En toch, wist ik toen maar hoe waardevol het was.

Op die zondagsschool volgde catechisatie en zo werd het uurtje op zondag na de dienst verplaatst naar de dinsdagavond. Dezelfde mensen, nog steeds teksten leren, nog steeds best wat stilzitten. En pff, wat was ik blij toen ik na heel wat jaar ook daar klaar was. Er waren echt wel leuke avonden hoor, maar my goodness, ook wel heel veel gezemel en langdradigheid. Lees verder

Wat was er mis met mij?

Mijn fietstocht bracht me naar het station. En mijn jurkje was lang genoeg. Echt. Soms twijfel je daarover. Vooral als je van die lange benen hebt als ik, dan is een jurkje nog wel eens aan de korte kant. Maar deze kwam netjes tot mijn knieën. Sloot ook hoog. Was niks mis mee, toch? Jij vond het wel nodig om vanuit je geopende raam en voor het rode stoplicht met een respectloze blik mij na te roepen. Aan de andere kant van de weg fietste ik snel door, en zuchtte eens diep. Lees verder

Ik werd wakker

20180620_113655.jpg

Gisteravond ging ik naar bed met zo’n gek ‘wat nou als ik doodga’-gevoel. Dat heb ik zo heel af en toe. En drie keer raden: ik kon natuurlijk niet slapen. Daarom schreef ik wat. Ik schreef aan verschillende mensen in mijn leven. Verhaaltjes over liefhebben en ook over vergeving. En ik verzond de meesten niet, want hee, het was een hele normale dinsdagavond, en ik had op zich geen vermoedens dat ik werkelijk dood zou gaan. Lees verder

Slingers

Jij bent de slingers
Op een feestje
In het donker
Het warmste licht

Jij bent een hemel
Vol met sterren
Alle liefde
In elk gedicht

Jij bent de zon
Op een winterdag
Mijn grootste droom
Mijn mooiste lach

Mijn favoriet
Mijn veelste blij
Mijn zegen
Mijn geluk

Ben jij

Tip: dobbelsteendate

20180511_161238De zon scheen, de lucht was redelijk blauw, het waaide niet al te hard… perfect weer voor een picknick! Maar… waar…? Géén idee. Vorige week vrijdag was het datedag, dobbelsteendatedag om precies te zijn. Gewapend met een picknickkleed en een dobbelsteen stapten wij in de trein. Op Utrecht Centraal stopten we voor het bord met vertrektijden. Lees verder

Alles wordt nieuw

Het verdriet voorbij – je bid erom.
De pijn vergeten – je hoopt erop.
De angst achter je laten – geloof je er nog in?

Het lijkt soms alsof je gebeden onder het plafond blijven hangen, alsof je roepen door niemand gehoord wordt. Alsof je veel meer op je bord hebt liggen dan je op kunt.
Alles wordt nieuw.
Dat klinken dan als woorden waar je weinig mee kunt. Maar het zijn woorden waar ik in geloof.

Er is een brug gebouwd,
Naar de overkant
Er is een weg gemaakt
Naar een ander land
Voel de belofte van
Een nieuwe tijd
De lucht is zwanger van
Een ander koninkrijk

Lees verder

De wereld is niet mooi #40dagenschrijven

Voor donderdag 8 maart:
‘Anne, de wereld is niet mooi,’ mijn moeder zegt dat ze dit lied van Herman van Veen op de radio hoorde rond mijn geboorte, en dat ze het voor mij uitsprak ‘Rianne, de wereld is niet mooi, maar jij kunt haar een beetje mooier kleuren.’ Heel soms word ik wakker met dat nummer in mijn hoofd, en vandaag is zo’n dag. Jij kunt haar een beetje mooier kleuren.

Ik ben nog best moe. Het is nog vrij vroeg. Mijn dag duurt tot veel te laat, en ik ben best wel toe aan weekend. Het zou niet per se mijn eerste gedachte zijn, ‘vandaag ga ik de wereld mooier kleuren.’ Toch zijn het woorden die de rest van de dag in mijn hoofd blijven hangen. Het is mijn gebed voor deze dag, ‘Heer, laat mij de wereld vandaag wat mooier maken, in mijn studie, in mijn stagebijeenkomst. Voor de mensen die ik ontmoet en de glimlachen die ik uit mag delen.’

En ik wil het ook tegen jou zeggen, of je nu Anne in je naam hebt of niet. De wereld is niet mooi, maar jij kunt haar een beetje mooier kleuren!

Mijn dag duurt tot veel te laat – maar dat is niet zo erg. Op een lange dag kan immers veel moois gebeuren.