Ik werd wakker

20180620_113655.jpg

Gisteravond ging ik naar bed met zo’n gek ‘wat nou als ik doodga’-gevoel. Dat heb ik zo heel af en toe. En drie keer raden: ik kon natuurlijk niet slapen. Daarom schreef ik wat. Ik schreef aan verschillende mensen in mijn leven. Verhaaltjes over liefhebben en ook over vergeving. En ik verzond de meesten niet, want hee, het was een hele normale dinsdagavond, en ik had op zich geen vermoedens dat ik werkelijk dood zou gaan. Lees verder

Advertenties

Slingers

Jij bent de slingers
Op een feestje
In het donker
Het warmste licht

Jij bent een hemel
Vol met sterren
Alle liefde
In elk gedicht

Jij bent de zon
Op een winterdag
Mijn grootste droom
Mijn mooiste lach

Mijn favoriet
Mijn veelste blij
Mijn zegen
Mijn geluk

Ben jij

Tip: dobbelsteendate

20180511_161238De zon scheen, de lucht was redelijk blauw, het waaide niet al te hard… perfect weer voor een picknick! Maar… waar…? Géén idee. Vorige week vrijdag was het datedag, dobbelsteendatedag om precies te zijn. Gewapend met een picknickkleed en een dobbelsteen stapten wij in de trein. Op Utrecht Centraal stopten we voor het bord met vertrektijden. Lees verder

Alles wordt nieuw

Het verdriet voorbij – je bid erom.
De pijn vergeten – je hoopt erop.
De angst achter je laten – geloof je er nog in?

Het lijkt soms alsof je gebeden onder het plafond blijven hangen, alsof je roepen door niemand gehoord wordt. Alsof je veel meer op je bord hebt liggen dan je op kunt.
Alles wordt nieuw.
Dat klinken dan als woorden waar je weinig mee kunt. Maar het zijn woorden waar ik in geloof.

Er is een brug gebouwd,
Naar de overkant
Er is een weg gemaakt
Naar een ander land
Voel de belofte van
Een nieuwe tijd
De lucht is zwanger van
Een ander koninkrijk

Lees verder

De wereld is niet mooi #40dagenschrijven

Voor donderdag 8 maart:
‘Anne, de wereld is niet mooi,’ mijn moeder zegt dat ze dit lied van Herman van Veen op de radio hoorde rond mijn geboorte, en dat ze het voor mij uitsprak ‘Rianne, de wereld is niet mooi, maar jij kunt haar een beetje mooier kleuren.’ Heel soms word ik wakker met dat nummer in mijn hoofd, en vandaag is zo’n dag. Jij kunt haar een beetje mooier kleuren.

Ik ben nog best moe. Het is nog vrij vroeg. Mijn dag duurt tot veel te laat, en ik ben best wel toe aan weekend. Het zou niet per se mijn eerste gedachte zijn, ‘vandaag ga ik de wereld mooier kleuren.’ Toch zijn het woorden die de rest van de dag in mijn hoofd blijven hangen. Het is mijn gebed voor deze dag, ‘Heer, laat mij de wereld vandaag wat mooier maken, in mijn studie, in mijn stagebijeenkomst. Voor de mensen die ik ontmoet en de glimlachen die ik uit mag delen.’

En ik wil het ook tegen jou zeggen, of je nu Anne in je naam hebt of niet. De wereld is niet mooi, maar jij kunt haar een beetje mooier kleuren!

Mijn dag duurt tot veel te laat – maar dat is niet zo erg. Op een lange dag kan immers veel moois gebeuren.

 

Hulplijntje #40dagenschrijven

Voor vrijdag 23 februari:

Het is altijd een avontuur op zich: de route naar JV Weekend toe. Een aantal mensen, één auto, één puzzelroute. We reden verkeerd, zoals dat vaker gebeurd. We waren ook niet het enige groepje dat een afslag miste. Om aan te komen bij de juiste locatie kun je op zo’n moment meerdere dingen doen: terug gaan naar het begin en opnieuw gaan puzzelen, rondjes blijven rijden in de hoop dat je er komt, of een hulplijntje inschakelen. Terug naar het begin is eigenlijk geen optie. Zo kom je er nooit. En rondjes rijden in Friesland? Werkt ook niet geweldig. Het hulplijntje was het antwoord. We moesten vertrouwen op de stem van degene aan de telefoon, vertrouwen dat hij de weg wist. Alleen zo kwamen we veilig op de kamplocatie aan.

In het leven is het vaak ook zo. Verdwaald in gedachten, de weg kwijt in onze acties… terug gaan kan eigenlijk niet. We maken als mensen steeds dezelfde fouten in de puzzel van het leven. Gewoon maar doelloos door blijven gaan in de hoop dat we een doel tegenkomen is vaak ook niet de juiste oplossing. Het kan je maar zo gebeuren, maar vaker vinden we niets dan iets op dat onzekere pad. Nee, we hebben hulplijntjes nodig. Een Stem die de weg weet. En dan moeten we maar vertrouwen dat Hij ons veilig op onze bestemming brengt.

Ritme en 40 dagen schrijven

Volgens mij heb ik nog nooit zolang niets gepost. Mijn pen heeft even pauze gehad. Alweer. Afgelopen maanden verliepen rustig en hectisch tegelijk. Aan de ene kant had ik geen studie, en werkte ik weinig uren. Aan de andere kant haalde ik eindelijk mijn rijbewijs, waren er veel leuke dingen en mooi mensen, en vond ik een nieuwe studie. Jaja, de HAN in Nijmegen heeft een geweldig iets: een februaristart. Ik ben sinds begin deze maand studente Pedagogiek op het HBO. Dat betekent weer een heerlijk ritme: schooldagen, stagelopen, leren. Dagelijkse bezigheden. Ik kijk ernaar uit.

Het is ook wel weer spannend. Ik was namelijk moe, en dat loste een paar nachten goed slapen niet op. Ondertussen voel ik me echt wel weer wat beter, maar 100 %…. En daarom is weer studeren best spannend. Lange dagen maken, veel concentreren, keuzes maken qua dagindeling. Nieuw. Anders. Lees verder

Dankbaar?

Onder schone lakens in bed kruipen. Een spontane spelletjesavond met de familie van vriendlief (En dan vooral de gezelligheid. Maar winnen is ook leuk ;-) ). Een niet per se verwachte 7 voor een tentamen. Gezellige treinreis onderweg naar college. Een uurtje met grote koppen thee en een dik boek. Een appje van een goede vriend.

En wat christelijke puntjes: De mooie preek van zondag. Even met mijn gitaar en Op Toonhoogte boek. De mooie Bijbeltekst van de dag die via mijn telefoon binnenkomt. Kringavond van Ichthus voorbereiden, waarop we samen gaan nadenken over dankbaarheid. De regenboog van van ‘t weekend: het teken van hoop.

Zomaar wat dingen om dankbaar voor te zijn. Zomaar even verzonnen. Ik moest me ertoe zetten van mezelf. Omdat ik een blog voor woensdag schrijf. Omdat het woensdag dankdag is.

Dankbaar zijn is een belangrijk iets, naar mijn mening. Ik schreef er ook al meerdere keren over, zoals hier en hier. Maar momenteel voel ik me helemaal niet zo dankbaar. Ik voel me moe, en dat al net te lang. Mijn hoofd is zwaar van de dag, al was die helemaal niet zo intens. Ik schrijf minder dingen om te delen dan ik wil. Ik heb vanmiddag minder gedaan dan ik wilde doen. Ik val mezelf een beetje tegen. Het is ineens stil, hier in mijn studentenkamertje. Lees verder

Het station

Het station ruikt naar afbakbroodjes
En naar onafgemaakte gesprekken
Naar afscheid nemen
Met een schrijnende ziel

Het station ruikt naar angst
Naar het nieuwe onbekende
Naar gelukkig weerzien
En een verroeste fiets

Het regent uit strakblauwe lucht
En tranen dwars door geluk
De dag is net begonnen maar
Ik wil liever helemaal niets

Dan jou

Lees verder

Onze wegen scheiden

Onze levens zijn al sinds de basisschool verbonden. Dat is best wel heel lang. Lief en leed deelden we. Op donkere winteravonden was jij het waarvoor ik door de kou ging. We hoorden een beetje bij elkaar. Mensen herkenden jou van mij en andersom. Jij was er als ik hartstikke moe uit school kwam, mijn laatste restje energie aan jou gevend. Jij was er toen ik boos was en moeite moest doen om te glimlachen naar de mensen die ik tegenkwam. Jij was erbij toen ik verdriet verwerkte. Je bood weinig comfort in zulke lastige dagen, maar je was er. Altijd. Niet per se prettig aanwezig, maar een constante factor in het leven.

Ik zei niet voor niks ‘lief en leed’. Er was ook een mooie kant. De middagen waarop we haast zingend wat uurtjes met elkaar doorbrachten. En neem de gezelligheid aan het eind van het jaar, dat zijn momenten die ik niet snel zal vergeten. Jij was er niet alleen in donkere tijden, we brachten ook tijd samen door terwijl de zon uitbundig scheen en mijn lach niet weg te krijgen was. Een praatje hier, een praatje daar, jij wachtte geduldig. Bleef gewoon dichtbij. Altijd. Lees verder