Als dit het is

De eerste weken universiteit zitten erop, en ik begin langzaam een beetje te wennen aan de gang van zaken. Ondertussen kan ik de weg vinden naar de meeste gebouwen, weet ik waar ik graag mijn pauzes doorbreng, en heb ik prachtig uitgemeten hoe lang ik erover doe om van mijn kamer naar universiteit te fietsen. Het leven begint zijn gangetje weer te lopen nu niet meer elke dag volledig nieuw is.

En bij dat leven dat z’n gangetje loopt hoort blijkbaar ook weer stress. Want er moet nog best veel gedaan worden. Volgende week is het alweer tentamenweek (hoe snel kan een blok gaan??) maar ik heb het idee dat ik echt nog aan het begin sta van de meeste vakken. De eerste weken waren nodig om te wennen – en daar ben ik vrolijk begonnen met achterlopen. Ineens naderen deadlines toch wel snel. En eigenlijk snap ik ook niet alles. Heb ik geen tijd om elke letter literatuur te lezen. En bestaat er ook nog zoiets als een leven naast school. Lees verder

Advertenties

Stilte – #EH3

typmachine

‘Kun je ook stil zijn?’ – mijn tutor stelde de vraag regelmatig. ‘Tuurlijk,’ dacht ik, ‘waarom niet?’ Maar ik… ben niet zo stil. Het is niet zo dat ik altijd praat. Oké, ik geef toe, wel vaak en veel, maar niet altijd. Ik ben gewoon niet zo goed in de stilte. Ik luister naar mensen, of naar muziek, ik speel gitaar, ik zing, ik lach en heel soms praat ik tegen mijzelf. Ik heb mijn telefoon bij me voor momenten waarop het stil wordt. Wat nou stilte?

Stil zijn is eigenlijk best lastig. Onze maatschappij is hectisch, schoolwerk, bijbaantje, sporten, muziek, en dan is er ook nog zoiets als een sociaal leven, slapen… De dagen zijn een aaneenschakeling van keuzes. Ga ik op tijd naar bed, of app ik nog even met die vriendin die ik al veel te lang niet heb gezien? Kan ik deze week extra werken, of kom ik dan met school in de knoei? Er moet zoveel, je wilt zoveel. Alles uit het leven halen wat erin zit. Ik heb er best wel eens moeite mee, om stil te staan. Lees verder

Zorgen en zegeningen – #EH2

20170423_074150 (1).jpgVorige week konden jullie deel 1 van mijn EH-lessen vinden op rianneschrijft.nl, vandaag is het tijd voor deel 2:

Stenen en strand
“Schrijf je zorgen in het zand, en beitel de mooie dingen uit in steen.” Een quote uit een van de laatste colleges van EHB40 jaar, een zinnetje dat goed is blijven hangen bij mij. Dat wat in het zand geschreven wordt, verdwijnt. Het vervaagt door de wind, wordt opgeslokt door de zee. Maar dat wat in steen wordt uitgebeiteld, blijft.

Het is een les over dankbaarheid, over het goede in het leven bewaren. Toen ik wat jonger was, verzamelde ik op vakantie mooie stenen. Die werden soms beschilderd, maar moesten in ieder geval altijd mee naar huis. Want het waren herinneringen. Afgelopen jaren heb ik steeds meer geleerd om zulke stenen te bewaren in je leven. Nee, niet per se echte stenen, maar wel echte zegeningen. Ik schrijf ze zo veel mogelijk op, bewaar de foto’s in mijn hoofd en op papier. Als je zoekt, zie je zoveel moois in het leven wat je anders misschien niet ziet of apprecieert. Lees verder

Opgeruimd hoofd – #EH1

Gister kwam in mijn instagramtijdlijn een foto van de Evangelische Hogeschool voorbij. Een foto van een bus, waar heel wat nieuwe studenten in stapten. Vandaag is het precies één jaar geleden dat ik samen met de rest van het 40e EH-Basisjaar zo’n zelfde bus in ging. Dat jaar is voorbij gevlogen. Ergens lijkt het wel gister dat onze groep bij elkaar zat om kennis te maken, en vanochtend dat we onze eerste collegeweek hadden.  Maar aan de andere kant is er onwijs veel gebeurd. Toen we de tweede keer op de kamplocatie waren, wisten we al best veel van elkaar, en ondertussen zit er dus een nieuwe groep daar,  mensen die aan het begin staan van een geweldig jaar waarin ze veel gaan meemaken en leren.

Afgelopen jaar heb ik in ieder geval best wat mooie lessen geleerd of herontdekt. En zoals ik in een eerder blog al aangaf, wil ik er daar nog een aantal van delen met jullie. Vandaag nummer één!

  1. Een opgeruimde kamer is een opgeruimd hoofd

Levenswijsheid. Echt. Zal niet voor iedereen en altijd werken, maar bij mij werkt het aardig goed. Mijn kamer is nog steeds niet altijd opgeruimd (sorry mam). Maar ik weet in ieder geval hoe het werkt, vrij simpel. Kijk: Als je druk of warrig bent in je hoofd, en je leefomgeving is een ongelofelijke bende, dan combineert dat niet goed. Je ogen zien dan nog meer chaos, en dat brengt geen rust vanbinnen. Lees verder

Wie jarig is, trakteert!

… nee, ik ben niet jarig, en ook mijn blog is daar nog niet aan toe. Ik heb het over mijn school, de Evangelische Hogeschoool in Amersfoort. Ik volg een en prachtig jaar, vol geloofsgroei, persoonlijke ontwikkeling en oriëntatie op onze maatschappij. Dat is natuurlijk een veel te korte beschrijving voor alles wat de EH mij te bieden heeft, maar in essentie is dat wel waar ik dit jaar mee bezig ben. Afgelopen maanden heb ik ontdekt hoe waardevol het is om te weten wie je bent en wat je wilt in dit leven. Dat maakt dat ik tegenwoordig een stuk zelfverzekerder en dankbaarder met mezelf en mijn leven in de wereld sta. Het EH jaar is daarom, en om vele andere redenen (inspirerende colleges, superleuke mensen, out of the comfortzone dingen en juist heel fijn daarin kunnen zijn) een prachtig jaar.

Voor de mensen die liever een filmpje kijken dan een verhaaltje te lezen ;-) :

En hierbij het verhaal: Lees verder

MediaMinderen

dscn4912

‘Je telefoon is als een babyolifantje dat je als huisdier hebt. Hij groeit steeds groter, maar hij hoort bij je, hij is je vriend, je wilt hem niet meer kwijt. Toch past het beest amper in je leven. Je kunt meerdere dingen doen: De olifant laten zijn zoals hij is, en dus geen ruimte hebben voor andere dingen in je leven, of de olifant op dieet zetten.’ Het was zo maar een voorbeeld uit een college een tijdje terug. Een voorbeeld dat bleef hangen.

Lees verder

Introweek & bazenplanning

20160906_184546Ik heb een bazen planning gemaakt. En ik ben er verschrikkelijk trots op. Afgelopen weekend heb ik van elk college uitgeschreven wat ik ervoor en erna moet doen, welke literatuur ik moet lezen en wat ik moet meenemen. Hoppa.

Ik schrok alleen een beetje van de hoeveelheid.

Na een geweldige introweek… ho, stop, introweek? Heb je daar nog niks over geblogd Rianne? Heb je überhaupt gemeld wat je dit jaar gaat doen? Lees verder

Fijn

Ergens wist ik dat ik geslaagd was. Ik had mijn Duits herexamen nagekeken, had ruim voldoende punten, dus het kwam goed. Toch droomde ik afgelopen nacht nog niet zo blij: We zaten met de hele klas op banken in de tuin. Onze mentor las een voor een voor wie zijn diploma mocht komen ophalen. Ik zat er tussen, best gelukkig. En toen ineens kreeg ik geen diploma… toch gek wakker worden.

Vanochtend had ik mijn mentor aan de telefoon. Hij had, zoals hij het zelf verwoordde, heugelijk nieuws. Volgende week ga ik er tussen zitten, tussen mijn klasgenoten. Wel niet op banken in de tuin, maar op de oude vertrouwde stoeltjes in de aula. En dan krijg ik gewoon een diploma. En dat is best even fijn.

Echt wel.

Liefs, Rianne

Lieve 11-jarige ik

WP_20160627_16_08_02_Pro

Lieve 11-jarige ik,

Daar sta je dan. De tas op je rug is niet te groot. Want het stereotype brugger wil je niet zijn. Daar ga je dan. Op naar de grote school. Je hebt op dit moment de kennismakingsmiddag in gedachten, waarop je met een aantal kersverse klasgenootjes giechelend door de school liep om aan docenten te vragen of ze ‘1c les zouden geven’. Maar eigenlijk heb je van de meeste klasgenoten al geen idee meer hoe ze eruit zien. Je hebt er heus wel zin in, maar… Je vindt jongens nog stom, bovenbouwers nog eng en bent bizar onzeker. Je bent bang dat je geen vriendinnen zult maken en houdt je nog stevig vast aan je basisschool vriendinnetjes. Je vindt dat ministryteam en de sing-in nog maar gek. Ergens wil je nog heel graag terug naar die veilige basisschool. Lees verder

Avondwandeling

WP_20160621_22_29_17_Pro

Half 23 is zelfs op de langste dag van het jaar te laat om aan een wandeling te beginnen, constateer ik als ik de voordeur achter mij op slot draai. Van de zonsondergang was niet veel meer te zien, en ook het parkje waar ik in wilde gaan zitten schrijven bleek in de schemering minder leuk. Ik zat nog geen minuut op het bankje, toen een populatie muggen het blote stukje enkel al ontdekte. En nu zit ik dus weer thuis. Ondanks de vermoorde slakken die nog onder mijn gympen kleven (ja sorry, die zie je dus niet op de weg zitten als het donker wordt. Die hoor je alleen kraken.), ben ik blij dat ik even naar buiten ben geweest. Ontstressen en zo. Lees verder