De wereld is niet mooi #40dagenschrijven

Voor donderdag 8 maart:
‘Anne, de wereld is niet mooi,’ mijn moeder zegt dat ze dit lied van Herman van Veen op de radio hoorde rond mijn geboorte, en dat ze het voor mij uitsprak ‘Rianne, de wereld is niet mooi, maar jij kunt haar een beetje mooier kleuren.’ Heel soms word ik wakker met dat nummer in mijn hoofd, en vandaag is zo’n dag. Jij kunt haar een beetje mooier kleuren.

Ik ben nog best moe. Het is nog vrij vroeg. Mijn dag duurt tot veel te laat, en ik ben best wel toe aan weekend. Het zou niet per se mijn eerste gedachte zijn, ‘vandaag ga ik de wereld mooier kleuren.’ Toch zijn het woorden die de rest van de dag in mijn hoofd blijven hangen. Het is mijn gebed voor deze dag, ‘Heer, laat mij de wereld vandaag wat mooier maken, in mijn studie, in mijn stagebijeenkomst. Voor de mensen die ik ontmoet en de glimlachen die ik uit mag delen.’

En ik wil het ook tegen jou zeggen, of je nu Anne in je naam hebt of niet. De wereld is niet mooi, maar jij kunt haar een beetje mooier kleuren!

Mijn dag duurt tot veel te laat – maar dat is niet zo erg. Op een lange dag kan immers veel moois gebeuren.

 

Advertenties

Hulplijntje #40dagenschrijven

Voor vrijdag 23 februari:

Het is altijd een avontuur op zich: de route naar JV Weekend toe. Een aantal mensen, één auto, één puzzelroute. We reden verkeerd, zoals dat vaker gebeurd. We waren ook niet het enige groepje dat een afslag miste. Om aan te komen bij de juiste locatie kun je op zo’n moment meerdere dingen doen: terug gaan naar het begin en opnieuw gaan puzzelen, rondjes blijven rijden in de hoop dat je er komt, of een hulplijntje inschakelen. Terug naar het begin is eigenlijk geen optie. Zo kom je er nooit. En rondjes rijden in Friesland? Werkt ook niet geweldig. Het hulplijntje was het antwoord. We moesten vertrouwen op de stem van degene aan de telefoon, vertrouwen dat hij de weg wist. Alleen zo kwamen we veilig op de kamplocatie aan.

In het leven is het vaak ook zo. Verdwaald in gedachten, de weg kwijt in onze acties… terug gaan kan eigenlijk niet. We maken als mensen steeds dezelfde fouten in de puzzel van het leven. Gewoon maar doelloos door blijven gaan in de hoop dat we een doel tegenkomen is vaak ook niet de juiste oplossing. Het kan je maar zo gebeuren, maar vaker vinden we niets dan iets op dat onzekere pad. Nee, we hebben hulplijntjes nodig. Een Stem die de weg weet. En dan moeten we maar vertrouwen dat Hij ons veilig op onze bestemming brengt.

Ritme en 40 dagen schrijven

Volgens mij heb ik nog nooit zolang niets gepost. Mijn pen heeft even pauze gehad. Alweer. Afgelopen maanden verliepen rustig en hectisch tegelijk. Aan de ene kant had ik geen studie, en werkte ik weinig uren. Aan de andere kant haalde ik eindelijk mijn rijbewijs, waren er veel leuke dingen en mooi mensen, en vond ik een nieuwe studie. Jaja, de HAN in Nijmegen heeft een geweldig iets: een februaristart. Ik ben sinds begin deze maand studente Pedagogiek op het HBO. Dat betekent weer een heerlijk ritme: schooldagen, stagelopen, leren. Dagelijkse bezigheden. Ik kijk ernaar uit.

Het is ook wel weer spannend. Ik was namelijk moe, en dat loste een paar nachten goed slapen niet op. Ondertussen voel ik me echt wel weer wat beter, maar 100 %…. En daarom is weer studeren best spannend. Lange dagen maken, veel concentreren, keuzes maken qua dagindeling. Nieuw. Anders. Lees verder