Ode aan Westbroek

Toen ik vanmiddag met een buik vol oma’s chocolaatjes naar huis wandelde, voorbijgangers groetend, genietend van de ondergaande zon op de kerk, toen bedacht ik me ineens dat ik best wel blij ben met ‘mijn’ dorpje. Ik woon intussen al meer dan 1000 dagen niet meer helemaal hier, en heb al minstens net zo vaak moeten uitleggen waar dat dorp van mij dan ongeveer ligt (‘nóóit van gehoord!’). Je zou zeggen dat ik intussen een beetje begin te ontwennen. Niets is minder waar, je kunt het meisje wel uit het dorp halen, maar het dorp uit het meisje… dat lukt hier niet zo goed. Daarom schreef ik maar eens ’n gedichtje. Over dat dorpje. Zoek zelf maar op google maps op waar het ligt ;-)

Lees verder