Aan lege huizen

Ik schrijf brieven
aan lege huizen
stop ze in brievenbussen
waar niemand ze vindt
of leest
schreeuw duizend woorden
in de stilte
als een kind
dat niet gehoord wordt

Ik schrijf liedjes
voor de bomen
lange gedichten
voor wuivend gras
want dat zwijgt
en dat weet niet
hoe alles is
hoe alles was
voordat alles anders

Ik val even dieper
in een bodemloze put
fluister mijn gedachten
in de wind
alsof er niemand luistert
maar U luistert en dan
huil ik duizend tranen
als een kind
dat gehoord wordt

Advertenties

Het station

Het station ruikt naar afbakbroodjes
En naar onafgemaakte gesprekken
Naar afscheid nemen
Met een schrijnende ziel

Het station ruikt naar angst
Naar het nieuwe onbekende
Naar gelukkig weerzien
En een verroeste fiets

Het regent uit strakblauwe lucht
En tranen dwars door geluk
De dag is net begonnen maar
Ik wil liever helemaal niets

Dan jou

Lees verder

Gedicht – Licht

IMG-20170623-WA0059Afgelopen vrijdag was de diplomauitreiking van het EH-Basisjaar, en daarmee ook de afsluiting van mijn tussenjaar. Binnenkort zal ik nog eens wat schrijven over een aantal lessen die ik in dit jaar leerde! Voor vandaag houd ik het bij het gedicht wat ik in de slotdienst voor mocht dragen. Een gedicht voor mijn medestudenten, maar ook zeker voor jou als je toevallig niet EHstudent was ;-).

Lees verder

Gedicht – Allemaal

We verdwalen allemaal
En niemand weet de weg
We klimmen en we dalen
Gaan op z’n tijd eens op onz’ bek

We verdwijnen allemaal
En niemand blijft bestaan
We vallen en we liggen
Tot we weer eens verder gaan

We breken allemaal
En niemand blijft geheel
We rafelen en scheuren en
Soms net iets teveel

We leven en we geven en
Niemand schrijft volledig verhaal
We weten eigen letters maar
In de zinnen verdwalen we

Allemaal


Liefs,
Rianne

 

Waar was je?

u5-1120635De achter ons liggende twee weken waren ronduit geweldig. En druk. Heel druk. Dat was dan weer op rianneschrijft.nl te merken, want woensdag=blogdag liep afgelopen maand niet vloeiend. Ach ja, we zijn er weer. ‘Waar was je dan?’ vraag jij je nu misschien af. ‘Nergens,’ zou ik dan kunnen antwoorden. Want daar was ik met school. En dat beviel best. (Eigenlijk waren we in een bezinningscentrum enkele kilometers van nergens verwijderd, maar voor het idee hè.)
Op een geweldige en regenachtige midweek met de EH, volgde een JV-weekend om u tegen te zeggen. Daarna kwam er nog een voorjaarsvakantie met familie. De tijd vliegt. En wat heb ik genoten. Het was heerlijk om een paar weken niet al teveel te moeten, maar vooral heel veel te mogen. Om nergens te kunnen zijn. En als je even nergens was, weet je weer waarom je ergens bent. Lees verder

Weer eens wat anders

Het is weer eens wat anders
dan een masker:
ik ben gewoon mijzelf

dan is jouw wereld bij mij veilig,
komt morgen straks wel weer
dan mag je spreken, zwijgen,
vergeten, net wat nodig is
net wat je ’t meeste mist

dan mag je thuis zijn,
kun je zo jezelf zijn
dat het pijn doet aan je ogen
want ik zie het: jij bent licht,
moet het alleen nog zelf geloven

dan ben ik gewoon mijzelf
en jij weer eens wat anders
dan jouw masker.


Liefs,
Rianne

Wat zou je zeggen?

Ineens was het een terugkerend gespreksonderwerp met meerdere personen. Hoe kijk je naar jezelf? Afgelopen dagen waren zogenoemde reflectiedagen op school, en ook daar kwam dit weer terug. Dus ik schreef een gedichtje, want dat doe ik nou eenmaal. Probeer het eens, jezelf tegenkomen. En dan niet in de emotionele zin van het woord, maar volledig als buitenstaander. Alsof je jezelf nog nooit hebt gezien, en dan het liefst in combinatie met de positieve dingen die de mensen om je heen over je zeggen.

Dus,

Wat zou je zeggen
Als je jezelf zou tegenkomen
Zomaar ergens op de straat
Je lach, je krullend haar, je ogen
Die simpele vraag
Waar je voor staat Lees verder

Rianne Vertelt

Van die prachtige spoken words videos op YouTube. Man, wat kan ik daar van genieten. Heel stiekem heb ik ergens de droom om ooit zelf van die toffe filmpjes te maken. En je moet ergens beginnen. Dus, bij deze een gesproken gedichtje, met de frontcamera van mijn telefoon (kuch, kwaliteit), zonder enige bewerking en op de grond van mijn kamer.

Het begin is er. Aan de slag met iets beters? Wie weet ;-)

Liefs,
Rianne

Gedichtje – de herfst is mooi

De herfst is mooi,
Denk ik
Als de felgroene blaadjes
Langzaam nog feller kleuren

De herfst is mooi
Beleef ik
Hoe oranje zachtjes geel
En hoe de zon daarmee speelt

De herfst is mooi
Weet ik
In het zo zichtbaar bruine
Sterven dat alles laat leven

De herfst is mooi
Voel ik
In de koele wind
In mijn warme tranen

Maar nooit,
Nooit wordt de herfst
Zo mooi
Als zij was met jou


Liefs,
Rianne

PS: Rianne, wat is dat nou, ga je weekjes overslaan op je blog?! Sorry guys, maar school is druk en gaat voor ;-)