Advent 3 – drie keer verkondigd

De derde adventsweek brengt ons bij het getal drie. En als ik dat getal link aan de Bijbel, kom ik het verhaal van Petrus al snel tegen. Petrus, een goede vriend, een leerling van Jezus, zegt drie keer dat hij Jezus niet kent, om zijn eigen hachje te redden. Na Jezus’ sterven en opstanding vraagt Jezus hem net zo vaak: ‘Petrus, houd je van mij?’ (Johannes 21).

Misschien maak je het ook wel mee in jouw leven, dat je doet alsof je Jezus niet kent. Gewoon, omdat dat beter uit komt. Het mooie aan deze tekst is dat Jezus niet denkt ‘Nou, als Petrus mij niet wil kennen, laat dan maar zitten’. Nee, Hij komt terug naar Petrus. Geeft Hem een nieuwe kans. Geeft jou een nieuwe kans. Lees verder

Advent 2 – twee kleine stappen

De tweede adventsweek is alweer begonnen, twee kaarsjes mogen branden. Bij het getal ‘twee’ moest ik denken aan de Bijbeltekst over de Emmaüsgangers, uit Lukas 24. Deze twee personen wandelen samen op, pratend over het sterven van Jezus, het sterven van degene waarvan ze dachten dat Hij hen zou redden.. Dan komt Jezus zelf naast hen lopen – en ze herkennen Hem niet, ze verwachten hem niet want ze denken dat Hij dood is. Jezus voert een gesprek met hen, en als de avond valt en de Emmaüsgangers hun huis naderen, nodigen ze hun gast uit om bij hen te blijven. Tijdens de maaltijd die ze delen, ontdekken ze de ware identiteit van hun gast. Dit verhaal inspireerde mij tot volgend gedicht: Lees verder

Slingers

Jij bent de slingers
Op een feestje
In het donker
Het warmste licht

Jij bent een hemel
Vol met sterren
Alle liefde
In elk gedicht

Jij bent de zon
Op een winterdag
Mijn grootste droom
Mijn mooiste lach

Mijn favoriet
Mijn veelste blij
Mijn zegen
Mijn geluk

Ben jij

Aan lege huizen

Ik schrijf brieven
aan lege huizen
stop ze in brievenbussen
waar niemand ze vindt
of leest
schreeuw duizend woorden
in de stilte
als een kind
dat niet gehoord wordt

Ik schrijf liedjes
voor de bomen
lange gedichten
voor wuivend gras
want dat zwijgt
en dat weet niet
hoe alles is
hoe alles was
voordat alles anders

Ik val even dieper
in een bodemloze put
fluister mijn gedachten
in de wind
alsof er niemand luistert
maar U luistert en dan
huil ik duizend tranen
als een kind
dat gehoord wordt

Het station

Het station ruikt naar afbakbroodjes
En naar onafgemaakte gesprekken
Naar afscheid nemen
Met een schrijnende ziel

Het station ruikt naar angst
Naar het nieuwe onbekende
Naar gelukkig weerzien
En een verroeste fiets

Het regent uit strakblauwe lucht
En tranen dwars door geluk
De dag is net begonnen maar
Ik wil liever helemaal niets

Dan jou

Lees verder

Gedicht – Licht

IMG-20170623-WA0059Afgelopen vrijdag was de diplomauitreiking van het EH-Basisjaar, en daarmee ook de afsluiting van mijn tussenjaar. Binnenkort zal ik nog eens wat schrijven over een aantal lessen die ik in dit jaar leerde! Voor vandaag houd ik het bij het gedicht wat ik in de slotdienst voor mocht dragen. Een gedicht voor mijn medestudenten, maar ook zeker voor jou als je toevallig niet EHstudent was ;-).

Lees verder

Gedicht – Allemaal

We verdwalen allemaal
En niemand weet de weg
We klimmen en we dalen
Gaan op z’n tijd eens op onz’ bek

We verdwijnen allemaal
En niemand blijft bestaan
We vallen en we liggen
Tot we weer eens verder gaan

We breken allemaal
En niemand blijft geheel
We rafelen en scheuren en
Soms net iets teveel

We leven en we geven en
Niemand schrijft volledig verhaal
We weten eigen letters maar
In de zinnen verdwalen we

Allemaal


Liefs,
Rianne