Horrorverhaal

Op deze dag die men Halloween noemt wil ik ook graag een horrorverhaal vertellen. Of nou ja, een horrorverhaal… In ieder geval, daar komt ‘ie:
Het was een lange dag geweest voor een groep mannen. Ze hadden het druk gehad, en waren moe. Bizar veel mensen hadden ze gesproken en eten gegeven, en nu stapten ze in een boot. De avond was al gevallen, het donker greep steeds verder om zich heen. Eén van de mannen rilde, trok zijn jas wat dichter om zich heen. De lucht voelde aan alsof er iets ging gebeuren, en niet zo maar wat, nee, iets groots! Het bootje voer langzaam het meer op, de nacht in. De mannen zwegen. Al snel was er niks meer te horen dan het klotsen van de roeispanen in het duistere water. Niks te zien dan een enkel lichtje, heel ver weg.  Niets te voelen dan de bijtende wind in hun gezichten. Deze wind was haast onmerkbaar feller geworden, en woei nu met een steeds grotere kracht over het meer. De golven sloegen tegen de rand van de boot. Verbeten roeiden de mannen door, maar vooruit kwamen ze niet. Ze waren alleen. Alleen met de wind, de nacht, en het inktzwarte water, waar geen einde aan leek te komen. Ze probeerden hun blik op het lichtje in de verte te houden, maar al snel waren de golven zo hoog dat ze het lichtje niet meer zagen. Paniek maakte zich van hen meester, de angst sloeg hen om het hart. En toen, ineens, daar, in de verte, een figuur. Een man met een lange, wapperende mantel kwam over het water heen naar hen toe, steeds dichterbij, in de donkere nacht. Er was geen ontkomen aan. Lees verder

Advertenties

De slechtste dag

Goede vrijdag, zo noemen we vandaag. Maar goede vrijdag was de slechtste vrijdag, totdat het zondag werd. (Spoiler: zondag nieuw gedichtje!)

De Herder zonder schapen
bedroefd, zelfs tot de dood
Een slapende wereld deed Hem pijn
Gebukt onder de grootste last
zwijgend, als een lam
de grootste man leek klein Lees verder

Sunday Song – Closer than you know

Goedemorgen op deze paasmorgen! Van de week kwam ik dit prachtige liedje tegen, en volgens mij past hij prachtig bij Pasen.

I carried that cross
And I felt your pain
I took up your crown
And I wore your shame
And death was a fire
And its teeth were grim
But I left it behind
Along with all your sin

Don’t turn away from Me
For My love won’t be undone
Don’t hide your face from Me
For My light has surely come
Surely Come surely come

Lift up your eyes and see
Heaven is closer than you know
Lift up your voice and sing
Know that My love won’t let you go
And I won’t forsake you

Ik droeg jouw kruis. Jouw pijn. Jouw schaamte. En Ik liet het achter, met al jouw zonden. En nu ben Ik dichterbij dan je denkt. Dichterbij dan je weet.

Ik ben er.

Liefs,
Rianne

Gedicht – als je Mijn geboorte viert

In de kamers van jouw hart
Wil Ik het lichtje zijn
Ik wil je beschermen tegen het kwade
Behoeden voor diepe pijn

Ik wil jouw vergeven, met je leven
Ook al heb jij dat niet verdiend
Ik wil jouw Vader zijn, jouw wachter
Je Beschermer en jouw Vriend

Je rent zo vaak te snel
Blijft Mijn genade voorbij lopen
Maar lief kind, Ik wacht op jou
Mijn armen zijn wijd open

Als je Mijn geboorte viert
Met eten, familie en veel gelach
Vergeet dan niet wie Ik echt ben:
De Vorst die Vrede bracht


With love,
Rianne

Rugzak

Het is een lange dag geweest vandaag. De rugzak die je vanochtend om je schouders hing, is een stuk voller geworden. Eerst die stapel studieboeken, je eten en drinken voor de dag. Laten kocht je meer spullen, kreeg je meer spullen. En terwijl je op de fiets naar huis zit, begin je flink te zweten. Het is warm, zo’n zware tas. En dan ook nog tegenwind. Als je thuis komt, ben je uitgeput. Je moeder doet de deur open. ‘geef je tas maar aan mij.’ zegt ze. Dankbaar geef je de tas aan haar over. Je beweegt je schouders even. Ergens voel je de druk van de tas nog op je rug. Getsie, dat voelt helemaal niet lekker. Die avond til je de tas de trap op. Die lijkt drie keer zo lang met zo’n zware tas. Als je bovenkomt maak je de rits van je tas open. Er ligt zoveel in wat je eigenlijk helemaal niet wilt zien. Dingen waar je van baalt, waar jij je voor schaamt. Je duwt de tas weer dicht. Misschien moet je er nog maar een dagje mee doen. Tegelijk besef je dat jouw last dan alleen maar zwaarder wordt.

Lees verder

Pasen – Het tuintje in mijn hart

Pasen-bloementuin

Ik zit op mijn knieën in het tuintje van mijn hart. Zuchtend probeer ik wat onkruid weg te werken, maar het zit erg vast. ‘Kan Ik je helpen?’ een vriendelijke stem spreekt me aan. ‘Nee God, ik wil het graag zelf opruimen.’ Ik doe wat ik kan, maar het onkruid blijft zitten waar het zit. ‘Kan Ik je helpen?’ die stem weer. ‘Ja. Oké. Graag,’ zucht ik, ‘kom verder.’ Ik voel me meteen een stuk rustiger als Hij het onkruid uit de grond trekt en aan de kant gooit. ‘Ga je mee een stukje lopen?’ Ik laat me overeind trekken en samen lopen we door mijn bloementuintje. Ineens zie ik een schep voor mijn voeten liggen. Met die schep ben ik net nog aan de slag geweest. Maar dat hoeft God niet te weten. Met mijn voet schuif ik het ding aan de kant, hopend dat Hij het niet ziet. ‘Ik heb het al gezien hoor,’ ik bloos. ‘Wat probeerde je te begraven?’ ik word nog roder. ‘Een rotte vrucht…’ Beschaamd staar ik naar beneden als we verder lopen. Een stukje verder liggen verschillende tuingereedschappen op het pad. God raapt ze op. ‘Wat wilde je maken, dochter?’
Lees verder