Stilte – #EH3

typmachine

‘Kun je ook stil zijn?’ – mijn tutor stelde de vraag regelmatig. ‘Tuurlijk,’ dacht ik, ‘waarom niet?’ Maar ik… ben niet zo stil. Het is niet zo dat ik altijd praat. Oké, ik geef toe, wel vaak en veel, maar niet altijd. Ik ben gewoon niet zo goed in de stilte. Ik luister naar mensen, of naar muziek, ik speel gitaar, ik zing, ik lach en heel soms praat ik tegen mijzelf. Ik heb mijn telefoon bij me voor momenten waarop het stil wordt. Wat nou stilte?

Stil zijn is eigenlijk best lastig. Onze maatschappij is hectisch, schoolwerk, bijbaantje, sporten, muziek, en dan is er ook nog zoiets als een sociaal leven, slapen… De dagen zijn een aaneenschakeling van keuzes. Ga ik op tijd naar bed, of app ik nog even met die vriendin die ik al veel te lang niet heb gezien? Kan ik deze week extra werken, of kom ik dan met school in de knoei? Er moet zoveel, je wilt zoveel. Alles uit het leven halen wat erin zit. Ik heb er best wel eens moeite mee, om stil te staan. Lees verder

Advertenties

Zorgen en zegeningen – #EH2

20170423_074150 (1).jpgVorige week konden jullie deel 1 van mijn EH-lessen vinden op rianneschrijft.nl, vandaag is het tijd voor deel 2:

Stenen en strand
“Schrijf je zorgen in het zand, en beitel de mooie dingen uit in steen.” Een quote uit een van de laatste colleges van EHB40 jaar, een zinnetje dat goed is blijven hangen bij mij. Dat wat in het zand geschreven wordt, verdwijnt. Het vervaagt door de wind, wordt opgeslokt door de zee. Maar dat wat in steen wordt uitgebeiteld, blijft.

Het is een les over dankbaarheid, over het goede in het leven bewaren. Toen ik wat jonger was, verzamelde ik op vakantie mooie stenen. Die werden soms beschilderd, maar moesten in ieder geval altijd mee naar huis. Want het waren herinneringen. Afgelopen jaren heb ik steeds meer geleerd om zulke stenen te bewaren in je leven. Nee, niet per se echte stenen, maar wel echte zegeningen. Ik schrijf ze zo veel mogelijk op, bewaar de foto’s in mijn hoofd en op papier. Als je zoekt, zie je zoveel moois in het leven wat je anders misschien niet ziet of apprecieert. Lees verder

Opgeruimd hoofd – #EH1

Gister kwam in mijn instagramtijdlijn een foto van de Evangelische Hogeschool voorbij. Een foto van een bus, waar heel wat nieuwe studenten in stapten. Vandaag is het precies één jaar geleden dat ik samen met de rest van het 40e EH-Basisjaar zo’n zelfde bus in ging. Dat jaar is voorbij gevlogen. Ergens lijkt het wel gister dat onze groep bij elkaar zat om kennis te maken, en vanochtend dat we onze eerste collegeweek hadden.  Maar aan de andere kant is er onwijs veel gebeurd. Toen we de tweede keer op de kamplocatie waren, wisten we al best veel van elkaar, en ondertussen zit er dus een nieuwe groep daar,  mensen die aan het begin staan van een geweldig jaar waarin ze veel gaan meemaken en leren.

Afgelopen jaar heb ik in ieder geval best wat mooie lessen geleerd of herontdekt. En zoals ik in een eerder blog al aangaf, wil ik er daar nog een aantal van delen met jullie. Vandaag nummer één!

  1. Een opgeruimde kamer is een opgeruimd hoofd

Levenswijsheid. Echt. Zal niet voor iedereen en altijd werken, maar bij mij werkt het aardig goed. Mijn kamer is nog steeds niet altijd opgeruimd (sorry mam). Maar ik weet in ieder geval hoe het werkt, vrij simpel. Kijk: Als je druk of warrig bent in je hoofd, en je leefomgeving is een ongelofelijke bende, dan combineert dat niet goed. Je ogen zien dan nog meer chaos, en dat brengt geen rust vanbinnen. Lees verder