Water wordt weer wijn

Vorige week woensdag reed ik met een avondzonnetje in mijn rug en een zonnebril op mijn hoofd over de snelweg. ‘Blijf thuis!’ riepen de matrixborden mij dwingend toe. Omdat ik vriendlief ging ophalen reed ik echter verder van huis. Het voelde een beetje fout, op de snelweg zijn. Bijna spannend. We leven in een gekke tijd, daar zijn we het intussen wel over eens. Normaal is het zeker niet. Terwijl ik daar zo over mijmerde kwam dit lied voorbij: Water wordt weer wijn.

Dit feestje is niet over
Ook al is ’t TL licht aan
Is de bar al lang gesloten
En de band naar huis gegaan

Het feestje is niet over? Nou, het feestje hier in Nederland is heel zeker over. Bands treden niet op en bars zijn per definitie gesloten. De kleur van het TL licht beschijnt ons dagelijks: de harde realiteit. Daar in de auto trok mijn gezicht een moeizame grimas.

Lees verder

Alles wordt nieuw

Het verdriet voorbij – je bid erom.
De pijn vergeten – je hoopt erop.
De angst achter je laten – geloof je er nog in?

Het lijkt soms alsof je gebeden onder het plafond blijven hangen, alsof je roepen door niemand gehoord wordt. Alsof je veel meer op je bord hebt liggen dan je op kunt.
Alles wordt nieuw.
Dat klinken dan als woorden waar je weinig mee kunt. Maar het zijn woorden waar ik in geloof.

Er is een brug gebouwd,
Naar de overkant
Er is een weg gemaakt
Naar een ander land
Voel de belofte van
Een nieuwe tijd
De lucht is zwanger van
Een ander koninkrijk

Lees verder

Als dit het is

De eerste weken universiteit zitten erop, en ik begin langzaam een beetje te wennen aan de gang van zaken. Ondertussen kan ik de weg vinden naar de meeste gebouwen, weet ik waar ik graag mijn pauzes doorbreng, en heb ik prachtig uitgemeten hoe lang ik erover doe om van mijn kamer naar universiteit te fietsen. Het leven begint zijn gangetje weer te lopen nu niet meer elke dag volledig nieuw is.

En bij dat leven dat z’n gangetje loopt hoort blijkbaar ook weer stress. Want er moet nog best veel gedaan worden. Volgende week is het alweer tentamenweek (hoe snel kan een blok gaan??) maar ik heb het idee dat ik echt nog aan het begin sta van de meeste vakken. De eerste weken waren nodig om te wennen – en daar ben ik vrolijk begonnen met achterlopen. Ineens naderen deadlines toch wel snel. En eigenlijk snap ik ook niet alles. Heb ik geen tijd om elke letter literatuur te lezen. En bestaat er ook nog zoiets als een leven naast school. Lees verder

Spring

Afgelopen vrijdag was ik aanwezig bij de allerlaatste voorstelling van Lichtjes in de Mist – de theatertour van Matthijn Buwalda. Wat was dat een mooie avond (typt ze met een brede glimlach), en ik geloof dat ik over zijn meeste liedjes wel een blogje zou kunnen tikken. Wie weet volgen er dus meer, maar ‘sprong in het diepe’ is een liedje wat me keer op keer blijft bemoedigen.

Lees verder