Hoopvol

Vorige week besloot ik te stoppen met mijn studie. Dat het niet helemaal lekker ging, konden jullie hier al lezen, maar stoppen… voelt ergens tóch, tegen alle bemoedigingen in, als falen. Maar het ging niet. Al tijden ben ik moe, net te moe om lekker te functioneren. Met mijn studie, die toch al vrij pittig voor me was, ging ik achterlopen. Ik begon mezelf steeds minder te herkennen, was niet zo vrolijk als ik wilde zijn, had geen zin in sociaal doen. Een medische reden voor de vermoeidheid is nog niet gevonden. Vol vragen dus. Niet wat ik van dit jaar verwacht noch gehoopt had.

Afgelopen weekend was de Retraite van Ichthus Landelijk, waar mijn mooie studentenvereniging deel van uit maakt. 385 man in een klooster, altijd mensen om je heen, veel doen… Hoewel dat klooster me erg trok, zag ik er toch een beetje tegenop. Want hoe manoeuvreer je door zo’n intensief weekend heen als je na één college al gek wordt van de mensen en geluiden? Lees verder

Advertenties