Rosa was stil

De takjes kraakten onder hun voeten terwijl ze door het bos liepen. Rosa was stil. Te stil. Mees werd er zenuwachtig van. Rosa was niet zo vaak stil. Ze sjokten nu al ongeveer een jaar lang elke dinsdagmiddag door het bos. Dan vertelde hij over zijn studie, en zij over haar vriend. Dan klaagden ze over hun ouders, of haalden ze herinneringen op. Hoeveel chaos er die week ook was geweest, hoe boos Rosa ook was omdat hij de badkamer weer te lang bezet hield. Hoe boos hij ook op haar was, omdat ze zijn sokken weer eens had gejat, op dinsdagmiddag was alles goed. Ze hadden de lente zien overgaan in de zomer, de zoete zomer in vallende blaadjes, en die kleurige herfst in bevroren takken. Nu rook het bos alweer naar lente. En al die seizoenen had Rosa gepraat. Nog nooit hadden ze zo stil naast elkaar over de bekende paadjes gelopen. ‘Roos?’ de stem van Mees sloeg over, hij schraapte zijn keel en begon opnieuw, ‘Roos? Is er iets?’ Rosa pakte zijn arm vast. ‘Niks,’ zuchtte ze, ‘niks, ik ben gewoon gelukkig met alles. Kijk dan hoe mooi die bomen, hoe blauw de lucht. Kijk hoeveel mooie verhalen we hebben.’ Ze zuchtte opnieuw. ‘Zó mooi!’
De takjes kraakten onder hun voeten terwijl ze doorliepen. Rosa was stil. Mees lachte. Rosa was niet zo vaak stil.
Eigenlijk best lekker dat ze even haar mond hield.

Liefs,
Rianne

Stilte

Het is al veel te laat en ik moet eigenlijk wel gaan slapen. Maar ik ben driftig op zoek naar iets voor een blogje. Een liedje? Nee, die hadden we twee weken geleden al. Een gedichtje? Ik kan er gewoon even geen vinden die past. En eentje produceren wil ook al niet lukken.

Misschien blijf ik maar gewoon even stil. Even internet uit, telefoon wegleggen. En dan gewoon even een momentje Bed & Brood (des levens wel te verstaan). Misschien stop ik hier maar met iets zoeken om met jullie te delen. Ik kan het namelijk ook wel hierbij laten.

Psalm 62:6-7
‘Zoek rust, mijn ziel, bij God alleen, van Hem blijf ik alles verwachten. Hij alleen is mijn rots en mijn redding, mijn burcht, ik zal niet wankelen.’

En nu jij, wees eens even stil.

Liefs,
Rianne

Gedichtje – Blijft grauw

Al fluiten de vogels ’t hoogste lied
Al is de hemel prachtig blauw
Al geeft de zon die zachte glans
Deze dag blijft grijs en grauw

Ik zoek naar woorden die niet bestaan
Woorden door tranen beschreven
Denk in de stilte van het zwijgen
Waarom kon hij niet blijven leven?

Zoals de wind waait, sterk & krachtig
Zo laat ik mijn knuffels naar jou gaan
Ik omarm je in stilte, zal onzichtbaar,
Maar zeker voelbaar naast je staan

Al fluiten de vogels ’t hoogste lied
Al is de hemel prachtig blauw
Ik leef hier mee met jouw verdriet
Ik bid, ik denk aan jou

Als het onvoorstelbare gebeurt… De vader van een vriendin van mij is vorige week plotseling overleden. Ik schreef dit gedicht voor haar.

With love,
Rianne