De tijd vliegt

‘Wat zie je er weer charming uit.’ mompel ik als ik mezelf zie in de weerspiegeling van een  willekeurige deur. Piekerige haren, koptelefoon die scheef zit (en waarvan een kant het niet doet, maar dat zie je niet aan de buitenkant), schrale lippen, grote ogen waar geschiedenisfeitjes in ronddraaien. Een afzakkende broek (lang leve de lange jas, zie je ook niet) en een afzakkende sok (zie je ook niet, maar is toch wel pittig irritant). Het is toch wat. Een Rianne die haast heeft. Met de snelheid van een sneltrein race ik door de straten en prop ik het huis aan huis blaadje in de bus. Want eigenlijk heb ik hier he-le-maal geen tijd voor. Het is namelijk bijna de laatste dag van de toetsweek. Van de allerlaatste toetsweek welteverstaan. Morgen (vandaag, of gister, net wanneer je dit leest) is mijn allerlaatste mondeling en maak ik mijn allerlaatste geschiedenistoets. Als ik mijn examen haal tenminste, maar laten we daar maar even van uit gaan.  De tijd vliegt.
Lees verder