Zo hoort het te zijn

Zo hoort kerk misschien wel te zijn, bedenk ik me terwijl de lange staken onkruid in mijn blote benen prikken. Mijn voet omklemt een wit bloemetje en ik kijk glimlachend om mij heen. Zo verschillend als we zijn, zijn we ÊÊn vanmorgen. Rechts van me staat een stelletje te zingen, links liggen een paar kinderen op een kleed. Verder naar voren staan wat mensen met hun handen omhoog, terwijl een paar andere dames hun hoed op hebben. Maar eigenlijk weet ik niet eens of dat uit godsdienstige redenen of tegen de felle zon is. Zo hoort kerk te zijn. Lees verder