Update

Het is bijna gek om weer achter mijn laptop te zitten met de intentie om een blogje te gaan tikken. Wat een stilte he, hier op Rianneschrijft.nl … Afgelopen anderhalve maand liet ik niks van mij horen. Mijn pen heeft even pauze gehad. Zoals velen had ik vakantie, maar deze vakantie was vrij volgepland met werken en leuke dingen doen. Maar ik ben er weer! Om te beginnen een update-blogje, en daarna hoop ik jullie weer wat regelmatiger te overladen met gedichten en verhalen.

Ik begon de zomervakantie met een paar dagen in Sofia, de hoofdstad van Bulgarije. Daar was het weer warm, het eten (en de bier) goedkoop, en waren de mensen gezellig.

 

Over mijn belijdenisdienst hebben jullie hier al het een en ander kunnen lezen, en ook dat was een prachtige dag, met God en geweldige mensen. Echt een dag van goud. En wat die dag nog beter maakte? Vriendlief, die de avond van tevoren foto’s vanaf zijn vakantiebestemming stuurde, maar stiekem toch op de stoep stond. Lief. Lees verder

Advertenties

Kampeermens

Met dit heerlijke weer móét ik wel even throwbacken naar de zomervakantie…

Buiten liggen leek de meest logische oplossing. De ligstoel lag niet heel veel beter dan het lekke luchtbed, maar er was zuurstof en er snurkte tenministe niemand. Nadeel was het geluid van de wegrijdende auto’s en het nabije toiletgebouw. En het langzaam licht worden. Het was nog ner geen 6 uur, maar slapen zou zeker niet meer lukken. Daar had ze zichzelf ondertussen al van overtuigd. Ze baalde dat ze geen boek had meegenomen, nu ging het een lange tijd worden tot de rest wakker werd. Ze was geen kampeer mens. Dat was bij deze weer bewezen.

Toen de kou na verloop van tijd onder de ligstoel begon door te kruipen en haar maag tekenen van trek begon te vertonen, besloot ze gok te wagen. Voorzichtig opende ze de deur van de caravan, haar wakker geworden moeder negerend. Alles maakt geluid als mensen slapen. Alles. Het krakende folie, het geritsel van dat lekke luchtbed als je erbovenop staat… ze zuchtte en probeerde zo stil mogelijk haar spullen bij elkaar te rapen. Even later klom ze met een pak koekjes, een extra deken en een boek weer terug in de stoel. De ochtendlucht was zacht, het aantal toiletgangers nam af, evenals het aantal auto’s. Dat geluid had plaats gemaakt voor het gefluit van een aantal vroege vogels. Haar voeten werden weer warm, haar buik weer gevuld en eigenlijk was ze helemaal niet zo moe.

Misschien was kamperen toch zo gek nog niet.

Liefs, Rianne